Geçmişteki senle bugünkü sen aynı mı?

Hayır… geçmişteki benle bugünkü ben aynı değilim. Hatta bazen o kadar farklı hissediyorum ki, sanki iki ayrı insan gibi. Arada yıllar değil, düşünceler, kırılmalar, kabullenmeler var. Geçmişteki ben daha aceleciydi mesela. Her şeyi hemen çözmek, hemen anlamak isterdi. Bir şey yanlış gittiğinde hemen üzülür, hemen sorgulardı. Her duyguyu iliklerine kadar yaşar, ama kendini o duygudan çıkaramazdı. İnsanlara fazla inanır, iyi niyeti bazen körlükle karıştırırdı. Birini severse sonuna kadar giderdi, ama karşısındakinin nereye kadar geldiğine pek bakmazdı. Bugünkü ben öyle değil. Artık biliyorum ki, her şeyin bir zamanı, her duygunun da bir ömrü var. Artık sabır öğrenildi, sessizlik öğrenildi. Her tepkiyi dışa vurmanın değil, bazen içe dönüp sakin kalmanın da bir güç olduğunu öğrendim. Bazen hiçbir şey dememek, bin kelimeden daha çok şey anlatıyor.

Geçmişteki ben, “neden ben?” diye sorardım. Şimdiki ben, “bunun bana ne öğrettiğine bakalım” diyor. O zamanki ben kırıldığında dünyası yıkılırdı, şimdiki ben kırıldığında sadece “tamam, burası da bana fazla geldi” deyip uzaklaşıyor. Bu olgunluk değil sadece, biraz da yorgunluk belki. Ama güzel bir yorgunluk; insanın kendiyle barıştığı türden. LBir de şunu fark ettim: Eskiden her şeyi kontrol etmeye çalışırdım. İnsanları, gidişatı, duygularımı… ama artık biliyorum ki bazı şeyler kontrol edilmek için değil, yaşanmak için var. Bazen bırakmak, kaybetmekten daha doğru. Yani evet, geçmişteki benle bugünkü ben çok farklı. Ama aramızda bir bağ hâlâ var. O saf, duygusal, aceleci hâlim olmasaydı, bugünkü sakin, farkında hâlim de olmazdı. Birbirimizi tamamlıyoruz aslında o yaşadı, ben olgunlaştım.

Değil eskiden insanları kaybetmekten korkardım şimdi kaybediceğimi bile bile konuşuyorum normalde ağzıma geleni söylemezdim yutardım geçen sinir krizi geçirdim normalde eskiden yani bir erkeği kaybetmemek için o siniri kontrol altına alırdım niyeeeee tadımız kaçmasın mutsuz olmasın o gün onu mutsuz ettim çünkü o bunu hak etmişti bu arada insanlar bizi üzerse cezalandırabiliriz oda yapmadaydı ya ben üzgünken o niye mutlu olucakmış stres olsun birşeyleri düzeltsin konuşunca erkekler anlamıyor sen beni mutsuz dediğimde belki bundan gururlanıcak bazı erkekler öyle o yüzden o duyguyu ona geçirmek lazım.

Hem aynı hem değil. Seninde dediğin gibi, dünyayı değiştiremeyeceğime göre (her ne kadar iyi yönde değiştirmek istesem de) kendimi geliştirmeye yönelik adım adım gidiyorum. Ama insanın kendini değiştirebileceğini düşünmüyorum açıkçası 🌸

Eskiden halk için mücadele ederdim. Artık kendim için ediyorum. Bu millet için değmezmiş geç anladım.