Komik şeylere bile gülemediğiniz oluyor mu?

Evet, oluyor. Hatta bazen öyle dönemler gelir ki, en komik şey bile içinden gülme isteği uyandırmaz. Normalde kahkahalarla güleceğin bir video, bir espri ya da bir an sadece “hıh” dedirtir geçer. Gülmek istersin ama içinden bir şey seni tutar, sanki o refleksin kaybolmuştur. Dışarıdan biri baksa “somurtkan” der belki, ama aslında içinde koca bir sessizlik vardır.

Bazen bu durumun nedeni yorgunluk olur. Ama öyle fiziksel yorgunluk değil ruhun yorgunluğu. İnsan sürekli bir şeyleri düşünmekten, kendini bastırmaktan, üzülmemek için çabalamaktan yorulur. O zaman beynin “eğlenme” kısmı bile devre dışı kalır. Kahkaha atmak bir refleksken, bir anda zorla yapılması gereken bir eylem haline gelir. “Keşke gülebilsem” diye geçirirsin içinden ama gülmek bile lüks gibi gelir. Bir de bazen hayat öyle üst üste gelir ki, en komik şey bile samimiyetsiz gelir. O anda gülmek, sanki yaşadığın şeyleri yok saymak gibi olur. İçin doludur, düşünceler birbirine karışmıştır, yüz kasların bile buna tepki vermez. Gülmeyi unutmuş gibi hissedersin. Ama işin ilginç tarafı, insan o dönemlerde bile bir şeylerin farkındadır. Mesela birine “komikmiş aslında” dersin ama sadece aklen kabul edersin, kalben değil. Bu durum geçicidir genelde. Ruh biraz dinlenince, kafa biraz boşalınca, bir sabah bir şey okurken ya da biriyle konuşurken kendini farkında olmadan gülerken bulursun. O kahkaha, uzun zamandır nefesini tutmuş birinin sonunda derin bir nefes alması gibidir. Ve o zaman fark edersin: aslında hiçbir şey kalıcı değilmiş, sadece o an iç dünyan biraz karanlıkmış. komik şeylere bile gülememek insanın “bozulduğu” anlamına gelmez. Sadece içsel sessizliğin bir göstergesidir. Herkesin başına gelir. Gülmeyi unuttuğunu sandığın o dönemlerde bile aslında gülme isteği içinde bir yerlerde saklanıyordur sadece zamanı bekliyordur.