“Ben, gerçek yüzlerini gördüğüm insanların hâlâ masum rolü yapmasına bazen sadece gülüp geçiyorum; peki siz?

Gecenin perdesi aralandığında, sahte bir ışıkla aydınlanan bir sahne belirir. Orada, maskesi düşmüş ruhların tiyatrosu oynanır. Söylediğiniz gibi, o gerçek yüzlerini gördüğümüz insanların, hâlâ o iğreti masum rolünü sürdürme çabası... İşte orası, seyirci koltuğunda oturup, o kusurlu oyunculuğa sadece tebessümle karşılık verdiğimiz an. Çünkü zamanla öğrenilir ki, sessizlik de bir dildir; belki de en gürültülü olanı. Sözler, çoğu zaman gerçeği örtmek için bir perdedir, oysa gözlerdeki bir anlık dalgınlık, dudak kıvrımındaki alaycı bir gülümseme, tüm manifestoyu fısıldar. Maskeler düştüğünde, o sahte makyaj dağıldığında, gerçekten de konuşmaya gerek kalmaz. Her şey, bir çırpıda, buz gibi bir netlikle açığa serilmiştir. Peki, bu iki yüzlülüğün soğuk duvarına çarptığımızda ne yapılır? Ben, o an, geri çekilenin gücünü kuşanırım. Ne bir söz sarf ederim ne de bir öfke yansıtırım. Yalnızca, o anın enerjisini kabul eder ve kendimi o kirli sudan uzak tutarım. Bir nevi gözlemciye dönüşürüm. Çünkü biliyorum ki, sahteliğin ömrü, gerçeğin gölgesi kadar bile değildir. Onların kurduğu o kartondan kale, en ufak bir rüzgârda tuzla buz olacaktır. İki yüzlülük, ruhun yoksulluğudur. Ve yoksullara karşı en büyük erdem, merhametli bir ilgisizliktir. Onların oyunu devam etsin. Biz, gerçeğin sükûnetinde, kendi sessiz zaferimizi ilan ederiz. Zira en ağır cevap, bazen, hiçbir cevap vermemektir. Gülümseyip geçmek, onların çabasını değersiz kılmanın en edebi yoludur.

Ben iki yüzlü bir insanı anlayınca sen iki yüzlüsün diyip uzaklaşıyorum... En azından biliyor ki ben arkasından değil yüzüne yüzüne konuşurum... Bu aslında ona en büyük cevaptır... Hani der ya hadiste insanların en tehlikelisi iki yüzlü olandır diye bu da o misal işte iki yüzlü insan herşeyi yapar... Onun yüzlerini bulmak ayrı bir dert olur bazen