Birine kırıldığında hemen konuşur musun, yoksa içine mi atarsın?

Önceden içime atardım, uykularım dahi kaçardı da, yeri gelse de söylesem diye beklerdim , genelde o zaman hiç gelmez o kişi benim bilmem kac kere daha kirardi..

Şimdi öyle değilim, zaten beden dilim hemen kırıldığımi ele vermekle birlkkte kendimi ifade ediyorum , kırıldım diye biliyorum, bu çok önemli bir şey , böylece daha rahat hissediyorum kendimi

Hemen söylerim. "Şuna şuna kırıldım, neden böyle yapıyorsun. Bu beni üzüyor" derim. Zaten karşımdaki öküz olsa bile mutlaka kırıldığımı anlar. Çünkü şen şakrak, pozitif halim bi an da modsal olarak düşer ve tavrıma da yansır. Ortamı da buz gibi ederim.

Ben genelde içime atarım kırgınlıklarımı sürekli içimde yaşadığım için bu bana çoğu zaman zarar veriyor, yeri ve zamanı gelince beni kıran insanla konuyu konuşurum beni kırdığını belirtirim ama hiçbir beklentimin de olmadığını söylerim.
Kırgınlıklar en çok, konuşunca değil susunca anlaşılan şeylerdir çünkü kırgınlığın dili yoktur, hâlâ buna rağmen konuşabiliyorsan artık iyileşmeye başlamış ve o duygu sana güç olarak dönmüş demektir.

Bu seneye kadar içime atardım. Bu sene konuştum. Sonuç içime atmak en iyisi olduğuna karar verdim :)

İçime atardım eskiden şimdi yavaş yavaş alıştım yüzlerine vurmaya

Anlıyorlar zaten , Genelde ılık su gibi oluyorumm 😅

Affedersiniz ama ortamın anasını bile ağlatırım ahashj

İçime ya da dışıma atacağım potansiyelde mi diye bakarım kişiye. Baktım değil. Yoluma bakarım. 😎

Asla belli etmem, içime de atmam. Herkes bir gün gider.

ben içime atıyorum hep, kırıldığım şeylere hakkım yokmuş gibi hissediyorum. zaman içinde kendimce affediyorum ama o kırgınlık hissi geçmiyor

Önce biraz uzaklaşıyorum. Tavrım soğuklaşır eğer ki anlar da sorarsa (eşek değilse anlar) o zaman konuşurum. Bazısında da kapasite yoktur, onunla da görüşmeyi keserim.