Sadece kendinizi dinlemeye fırsat bulabiliyor musunuz?

Hayır, çoğu zaman kendimi dinlemeye fırsat bulamıyorum. Gün içinde o kadar çok şeyin peşinde koşuyorum ki, kendi iç sesimi duymak hep en sona kalıyor. Bazen bir sessizlik anı yakalıyorum ama o anda da zihnim durmuyor, geçmişin ağırlığıyla ya da geleceğin telaşıyla dolup taşıyor. Kendime “bir dur, bir nefes al” demeyi unuttuğum zamanlar çok oluyor. Aslında biliyorum, insanın en çok kendini dinlemeye ihtiyacı var; çünkü orada en gerçek cevaplar saklı. Ama ne yazık ki çoğu zaman hayatın gürültüsü kendi iç sesimi bastırıyor. Yine de ara ara, sessiz bir köşede sadece ben ve düşüncelerim kaldığında, o eksikliği biraz olsun tamamlayabiliyorum.

Kendimi dinlemeye niyetlendiğimde bile içimde yüzlerce ses konuşuyor;geçmiş, pişmanlıklar, planlar, ya olsaydılar…

Ruhum sessizliği isterken, zihnim her zaman bir şeyleri çözmeye çalışıyor.

Yine de bazen, bir kahveyle, bir şarkıyla ya da sadece derin bir nefesle, bir sahil kenarina kaçıp o gürültüyu bir anlığına durduruyor dünyayı sessize alıyorum.

Ve işte o an… gerçekten kendimi duyabiliyorum.