Yanlızlık isin için bir seçim mi yoksa kader mi?

Yalnızlık benim için tam olarak ne bir seçim, ne de tamamen kader. Aslında ikisinin arasında bir yerde duruyor. Bazen insan kendi isteğiyle kalabalıklardan uzaklaşıyor, sessizliği, kendi sesini duymayı tercih ediyor. Bu bir seçim oluyor. Ama bazen de hayatın getirdikleri, yaşanan hayal kırıklıkları, yanlış anlaşılmalar, insanların içten olmaması insanı yavaş yavaş yalnızlığa itiyor. O zaman kader gibi geliyor.

Benim için yalnızlık, kaçıştan çok bir denge hali. Kimi zaman kendimi toparlamak, düşünmek, hissetmek için gerekli bir alan. Ama elbette insanın içinde bir yerde hep o "anlaşılma" isteği var. Yani ne kadar ben seçtim desem de, bazen yalnızlığın beni seçtiğini hissediyorum.

Birisi için kaderdir diğeri için kişisel tercihtir. Benim kişisel tercihimdir. Bir kaç dostum var ve geri kalan insanlarla iletişimimi genellikle kopartırım. Fazla insana hiç gerek yok. Yalnız olmak daha güzel. Huzurun en güzelidir yalnızlık.

Yeni insanlara direkt kapalıyımdır. Nadiren ama gerçekten nadiren yeni insanları hayatıma alırım. Kapalı kutu olmak güzel bir şey. Ve bu da yalnızlığın getirdiği özelliktir

Sevilmeyi sevmekle beraber yapmak isteyenler çoğunluğun bundan uzak olduğu toplumlarda kendiyle baş başa kalmayı seçerler.
Hiç değilse dert yok tasa yok şeklinde hayatın tadını çıkartmayı kendilerine daha hayırlı görürler.