"ulan biz niye mutlu olamıyoruz?’ diye sürekli söylenirler, Ama Aslında Bunların Duygu Masoşisti Olduğunu Biliyor muydunuz?

Ne söylersen söyle, hep bir olumsuzluk, hep bir karamsarlık bulurlar.
Hadi müzik açalım, keyfimiz yerine gelsin dersin...
O hemen en melankolik şarkıyı önerir...
Yani sürekli duygusal yara deşmek, kanatmak sürekli ah ulan ah vah ulan vah.

Sen Aaa ne harika yapmışlar değilmi dersin.

O sana Ya bırak nerisi harika görmüyormusun...

Sen vay be çok güzel bir yer değilmi dersin

O sana ya boşversenen yalan dolan uydurma göz boyamaca...

Sen Şöyle bir göl kenarında doğa ile iç içe bir manzaralı yerde olsak dersin.

O sana hee başına bir şey gelince görürüm doğada olmayı...

Sen Ya adamlar ne kıral ne güzel eğlenip mutlu oluyorlar değilmi dersin

O sana Nesini seveyim bir sürü tek derdi hoplayı zıplayan insanların olduğu o kalabalığın içinde birde sıkış tıkış...

Peki Sen söyle o zaman sence ne yapalın sen söyle dediğinizde...

O size illa bir şey yapmak mı gerekiyor diye...

Hay ben böyle feleğin, hay ben böyle feleğin, ha ben onun, bunun, şunun, çoluğunun çocuğunun, eşikdekinden beşiktekine... Tam Gaz arada nitro patlatıp Mezardakine bile ananı avradını diye sayıp...

İşte bu tip insanlar... kendilerini duygusal sadocu, acıtasyon duygusallıklar ile beslerler.
Kimi zaman buna duygusal sadizm, kimi zaman da duygusal mazoşizm denir.
Yani hem kendi acısından bir tat alır, hem de başkalarının keyfini kaçırarak rahatlar.

Bu tür ruhsal kişilliğe sahip olan insanlar,

karanlığa o kadar alışmıştır ki, ışığı gördüğünde vampir gibi gözleri kamaşır...
Bu tür insalara göre sevinç, mutluluk, neşe asla gerçek ve güzel değildir ve çevresindeki kimsenin de mutlu olmasını istemezler onlar sadece kendi mutsuzluklarına arkadaş arar ve bulamazsa da yapmaya çalışırlar...

Onların kendilerini en iyi hissettikleri yer, hüzünle beslendikleri ve yaşadıkları karanlık duygusal mozaşitliktir.