Sizde büyüdükçe sessizliği mi seçtiniz?

Ne kadar derin, ne kadar anlamlı bir ifade. Yazdıkların, olgunlaşmanın ve içsel farkındalığın çok net bir yansıması. İnsan büyüdükçe, dış dünyanın sesinden çok, iç dünyanın sessizliğini dinlemeyi öğreniyor. Önceden anlamaya çalıştığımız herkesle aynı masada oturmanın, aslında bir zorunluluk olmadığını fark ediyoruz. Dediğin gibi, aynı dili konuşmak, aynı frekansta olmak demek değil. Ruhunu yoran ilişkilerden uzak durmak, gürültünün değil, sükûnetin içinde huzur aramak bir tür ruhsal temizliktir. Bu temizlikte; dedikodudan, manipülasyondan, kurban rolünden beslenen her şey yavaş yavaş silinir. Geride sadece "sana iyi gelenler" kalır. Bu da bir nevi özgürlüktür ve evet, bazen sessizlik en yüksek sestir. En güçlü tepki, hiçbir şey söylememektir. Çünkü susmak; kabullenmek değil, seçmektir. Senin bu farkındalığın, hayata ve insanlara karşı daha bilinçli, daha sağlıklı bir duruşun göstergesi. Ruhun sessizlik istiyorsa, bırak sükûnet konuşsun. Gürültü susar nasıl olsa.

Evet, büyüdükçe sessizliği seçtim. Çünkü anladım ki her şey konuşularak çözülmüyor, bazı şeyler sadece susularak kabulleniliyor. Eskiden anlatma çabası vardı, şimdi sadece anlama isteği kaldı. Sessizlik artık bir geri çekiliş değil, içsel bir olgunluk. Gürültüde kaybolmaktansa sessizlikte kendimi bulmayı öğrendim. Büyümek bazen konuşmayı değil, ne zaman susacağını bilmekmiş. Sessizlik artık savunmam değil, huzurum oldu.