"Mutluluk Aptallar İçindir."

Doğru... Aptalca, hatta gülünç bulurum.

Dünyanın en mutlu varlıkları hayvanlardır. Ne geçmişin sıkıntısını içlerinde taşırlar, ne de uzak bir geleceğin kaygılarıyla boğuşurlar. Ne ihtirasları vardır, ne de pişmanlıkları. Acıyı da hazzı da yalnızca içinde bulundukları "an"da ve o "an"ın somut gerçekliğinde yaşarlar. İnsanlara gelirsek; bebekler de böyledir. Mutlulukları gibi mutsuzlukları da anlıktır, saftır, "an"a bağımlıdır. Bebekler ve hayvanlar yalnızca Moslow ihtiyaçlar hiyerarşisinin en alt basamağındaki temel fizyolojik ihtiyaçlarla ilgilenirler. Bilişsel düzeylerinin gelişmemiş olması, onları geçmiş ve gelecekten soyutlayıp yaşadıkları ana ve yaşadıkları fiziksel çevrenin dar çemberine indirger. Dünyanın başka bir köşesinde ne gibi bir olayın yaşandığı ve neden yaşandığı onları ilgilendirmez örneğin.

Gelişmemiş ilkel bir beyindeki gibi, gelişmiş olduğu halde bunu kullanmayan ve sorgulamayan bir beyin de yalnızca acıdan kaçmak ve hazza ulaşmak için yaşayacaktır hayatı. Bu dünyada mutlu kalabilmek için ya cehalet içinde, ya da bakarkör olarak yaşamak gereklidir. Malum, "ignorance is bliss"tir. Aslında mutlu olduklarını iddia eden insanlar için bile; mutluluk sürekli bir duygu hali değildir. Schopenhauer, "İnsan için mutluluk her zaman gelecekte, değilse geçmiştedir ve içinde bulunulan an, rüzgârın güneşli bir vadinin üzerinde sürüklediği küçük kara bir buluta benzetilebilir; bulutun önünde ve arkasında herşey pırıl pırıldır, sadece kendisi her zaman bir gölge düşürür." der örneğin. Dünya bir savaş arenasıdır, iyilik-kötülük, gece-gündüz, mutluluk-mutsuzluk ve diğer tüm zıtlıklar sürekli birbirleriyle mücadele halindedir; bu döngü evrenin kanunudur ve varlığının da temelidir. Eğer en mutlu insanın hayatında bile bir parça mutsuzluk yoksa, mutluluk da anlamını yitirir, hayat sıkıcı ve çekilmez bir hal alır. Bunun gibi, insanı mutsuz eden de mutluluk özlemidir aslında. Bunların her biri bir madalyonun iki yüzü gibi. Bana kalırsa, evren gibi akıl almaz büyüklükteki bir kaosun içinde bir zerre olduğunu görebilecek kadar ufkunu genişletmiş biri; ne bakarkörlüğün ve dar bir kafanın tezahürü olan budalaca bir mutluluk hali içinde yaşar, ne de Jung'un "sonsuz ve anlamsız bir karanlığın içinde yakılmış bir mum ışığından ibaret olmak" şeklinde tanımladığı varoluşun ve gelip geçici yaşamın sıkıntılarıyla hayatını zehir eder. Sevinci de üzüntüyü de olgunlukla karşılar. Evrenle bütünleşecek bilinç seviyesine ulaşır. Eski Hint felsefesinde bu bilinç haline Nirvana, Çin felsefesinde Yin Yang veya Tao derlerdi. Şu da bir gerçektir ki insanı olgunlaştıran tek şey acıdır. Yalnızca güçlüler acıyla yüzleşirler ve acıyı anlamaya çalışırlar. Aklıma Jim Morrison'un şu ayık tutucu lafı geliyor: "Acı sürekli yanımda taşıdığım birşey, tıpkı bir radyo gibi. Acı bir duygudur ve duygular da senin bir parçandır. Eğer ondan utanıyor ve onu gizliyorsan, senin kendi gerçekliğini toplumun yıkıma uğratmasına izin veriyorsun demektir."

Nirvana'da görüşürüz... :)

Türkiye'de 2,5 milyon işsiz var.

10 yılda 1000' yakın asker şehit oldu.

Milliyetçi komutanlar içeride.

Benzine yine zam geldi. Vergiler artık vatandaşı öldürüyor.

Dünyanın çeşitli yerlerinde HAARP'tan şüphe duyulacak depremler oluşuyor.

Eğitim sistemi çökmüş. Allah belalarını versin onlar yüzünden ek tercihleri bekliyorum.

Şeriata doğru gidiyoruz.

Ülkemizde kitap okuyan yok ama milyonlar televizyon başında uyutuluyor.

Futbol, şike derken halkın dikkati başka yerlere çekiliyor.

Memlekette bebeğe yapılan tecavüzden tut kızına saldıran babaya kadar her tülü pislik çoğaldı.

Bankalar milletin anasını ağlatıyor. Bankalar(tefeciler, hırsızlar) güçlendi.

Bunu yazan Türk olsaydı hak verirdim.