Bu bencil ve narsisistik dünyada nasıl insan olarak kalabiliriz?

Kalınır mı? Kalabildin mi?

Bu dünyada insan kalmak artık bir meziyet değil, bir mücadele. Herkesin “ben” diye bağırdığı bir çağda, sessizce “biz” diyebilmektir insanlık.

İlk olarak, kalbini kiraya verme. İnsanlar seni kırabilir, hayal kırıklığına uğratabilir, ama sen kalbini başkalarının kötülüğüne göre biçimlendirme. Kalbinin sıcaklığını koru; çünkü orası senin gerçek mabedindir.

İkincisi, iyilik yap ama karşılık bekleme. Zamanla anlayacaksın, iyiliğin asıl değeri, görülmediğinde bile içini ferahlatmasındadır. Bir tebessüm, bir selam, bir sabır anı bile bazen bir ruhu kurtarır.

Üçüncüsü, sessizliği öğren. Gürültüyle dolu bir dünyada sessiz kalabilmek, en asil direniştir. Sessizlikte vicdan konuşur, akıl berraklaşır.

İnsan kalmak için insanlara değil, değerlere tutun. Dürüstlüğe, merhamete, tevazuya, sabra. Çünkü değerlerin modası geçmez; onlar seni bu çağın kirinden koruyan bir zırhtır.

Kalbini temiz tut, niyetini doğru, sözünü sade, yüzünü de daima insana dönük tut. Dünya bencil kalsın; sen insan olmayı bırakma.