Sizi en çok ne kırdı, kalbiniz neden huzursuz oldu?

Sevdiklerim kırdığında, kalbim en çok o zaman huzursuz oldu. Çünkü insan, en çok sevdiklerinden acı çeker. Diğer insanlardan gelen sözler, davranışlar bir şekilde dışarıda kalır, ama sevdiğinin verdiği zarar, içte derin bir yara bırakır. Kalp, onların varlığına güvenmek ister, sevgisini onlarla paylaşmak, huzur bulmak. Ama bir kırgınlık, bir ihanet, ya da bir yanlış anlaşılma, o güveni yerle bir eder ve huzursuzluk işte tam burada başlar: İçindeki sevgiyle onları hâlâ sevmenin, ama aynı zamanda kırıldığını kabul etmenin sancısı. Bazen bu ikilem, bir öfke gibi kalbin içinde dönüp durur. Onların sana verdiği değeri hissedememek, bir zamanlar paylaşılan güzel anların üzerine gölgeler düşürür. O kadar derin bir yerden gelir ki bu kırılma, kalbinde bir boşluk bırakır ama sevdiğinden kırılmak, aynı zamanda bir farkındalıktır. Çünkü sevmek, insanı kırılabilir yapar; ve kırıldığında da, aslında ne kadar değerli olduğunu anlar insan. Huzursuzluk, içsel bir boşluk gibi hissettirse de, aslında büyümek için bir çağrı olabilir. Sevdiğinden kırıldığında, kendine olan sevgini yeniden keşfetme fırsatı doğar. Huzuru dışarıda değil, içindeki dengenin içinde bulmak gerekir. Sonuçta, kalp kırıldığında bile sevmenin değerini bilmek, kırılgan olmanın gücünü fark etmektir.

Beni en çok kıran şey, verdiğim değerin aynı şekilde karşılık bulmamasıydı. İçtenliğime şüpheyle bakılması, sessizliğimin ilgisizlik sanılması kalbimi yordu. Huzursuzluğumun sebebi, yanlış insanların içimde güzel yerlere sahip olmasıydı. Onları affettim ama içimdeki izleri silemedim. Artık öğrendim; herkes hak ettiği kadar yer bulmalı kalpte. Çünkü fazla verilen her şey, sonunda eksiltiyor insanı.