Yapabiliyor olmak, gerçekten yapmamız gerektiği anlamına gelir mi sizce?

Gelmez bir durman gerekir bişeylerin farkına varman için çünkü herşeye koşsan kendine yetişemezsin kendini dinlemen gerekir baş başa vakit geçir kendine değer ver ve bu dişil enerjini düşüren bir davranış ben hallederim ben yaparım diye atılma örneğin biz kızlar (benim şimdilik yapacağım biri yok da) su şişemizi açabiliyoruz ama hayatım açamadım sen açarmısın gibisindrn erkeğimize güçlü olduğunu hissetirmek isteriz bu durum dişil enerjini düşürür

Hayır, yapabiliyor olmak her zaman yapmamız gerektiği anlamına gelmez. Bir şeyi yapabilmek, sadece gücümüzün bir göstergesidir;ama yapıp yapmamak, vicdanımızın ve bilincimizin bir seçimidir. Bazen hayat bize “imkân” verir, ama o imkânın içinde bir imtihan saklıdır. Mesela biriyle konuşabilirsin ama bazen sessiz kalmak daha doğru olur. Birini geri kazanabilirsin ama bazen bırakmak daha onurludur. Yani her “yapabilirim” bir “yapmalıyım” değildir.

Gerçek olgunluk, sadece kudrette değil, sınırlamada da kendini gösterir. Kendini tutabilmek, bazen eylemden daha güçlü bir eylemdir.

Aslında söz çok doğru.
Ancak yapabildiğim sürece yapabildiğimi ben yapmak istiyorum. Bu huyunu hiç sevmiyorum. Ama gün gelir de biri ben olmasam sen yapamazdın derse ya da bunu sürekli benim önüme sürerse diye kimseden yardım istemem. O yüzden sürekli yorgun stresli ve sinirli bir yapım var

Her şeyi yapabilecek güce ve kapasiteye sahip ol-biliriz ama yapmak zorunda değiliz.
Bazen gücümüz kapasitemiz değil durduğumuz yer belirler bizi.
Çizgilerimizi başkaları değil biz belirlemeliyiz.