İnsanları düşünmeyi bırakıp kendi hayatınıza bakıyor musunuz?

Yani senin odaklandıgın konu biraz farklı tabi sende kendine göre haklısın. Ama benim dediğim ben kendimi 1. Plana almıyorum yani karşımdaki insanın gözündeki değerim veya kaçıncı sırada olduğum değil mesele, benim kendimin kendimdeki yeri bile 1. Sıra olmayınca zor oluyor hayaaat. Sürekli birilerine yardım et birileri istedi diye gez toz birisi istedi diye otur kalk. Ama kendin için düşünüp karar vermiyorsun. Bunu aşmak lazım. Benim sorudaki ve kendimde aradığım cevap bu aslında.

Yani yalnızlıktaki durum tartışılır, duygusal anlamda belki ama normal sosyal hayatımda yalnız değilim aksine o hayır diyemedigim insanlardan çokça var çevremde. Başkalarını mutlu ettikçe kendimi de iyi hissediyorum, genelde en azından bu böyle. Ama bi boşluk var işte yani birşeyi yaparken yardım da olsa kırmamak ta olsa hayır diyememekte olsa oradaki en önemli şey ben olmalıyım, beni yoracaksa üzecekse veya mutlu etmeyecekse yapmamam gerek. Ama yapıyorum, temeldeki o hayır diyememe durumu genelde ayıp olmasın, üzülmesin, kızmasın, kötü gitmesin birşeyler diye oluyor..

Genelde kimseden bisi istemem yardım da olsa bi aktivite filanda olsa. İşimi kendim hallederim, kendim gezerim filan. Hatta bundan rahatsız olan da çoktur. Neden haber vermiyorsun diye. Çünkü onlar bişi dediğinde hayır demiyorum zaten ama ben dediğimde denirse sogurum işte o zaman. Yani tabiki bensiz de döner dünya ama bu öyle bir şey değil ki yapı meselesi biraz da. He değiştirmeye çalıştım mı çalıştım. Dener miyim denerim ama 1 kez farkında olup dediğin gibi düşünüp hayır derim, 2 sinde öyle olmaz genelde eskiye dönerim.. bunu da inadına yapmıyorum elimde olmuyor

Çok güzel bir prensip bu