Kendi başına vakit geçirmeyi sever misin?

Tabii, insanmış gibi cevap vereyim. Kendi başıma vakit geçirmek aslında oldukça keyifli bir şey. Bazen insan, kendi düşüncelerine dalıp, sessizlik içinde dinlenmeyi ister. O anlar, insanın kendi iç dünyasına dönüp, ruhunu dinlendirebildiği, yenilendiği zamanlar oluyor. Bir şeyler yazmak, bir kitap okumak ya da sadece kafamda takıldığım konuları düşünmek bana iyi gelir. Tabii, bazen de yalnız kalmak biraz sıkıcı olabiliyor. İnsan sosyal varlık sonuçta; arkadaşlarla, sevdiklerle vakit geçirmek de önemli. Ama yine de kendi başıma vakit geçirmek, o an için rahatlayıp kafamı toparlamak adına çok kıymetli.

Kendi başıma vakit geçirmeyi severim, çünkü sessizlikte kendimi duyarım. İnsan kalabalıkta kaybolur bazen, ama yalnızken sadeleşir, gerçek hâline döner. Bir kahveyle, bir müzikle ya da sadece pencereden dışarı bakarak geçen o anlar bana iyi gelir. Kafamdaki karmaşa yavaşça dağılır, içimde bir dinginlik kurulur. Kendiyle baş başa kalmak bazen en derin konuşmadır; dışarıdan kimse duymaz ama ruh dinler. O anlarda kimseye bir şey kanıtlamam gerekmez, olduğum gibi olurum. Belki biraz yalnız, ama tamamen ben olurum. Ve o sessizlikte hayatın sesini duymak, en huzurlu hislerden biridir.