En son kime veya neye aldandınız?

Ne güzel yazmışsın… kelimelerin hem bir yara gibi acıtıyor hem de o acının içinde insanı iyileştiren bir sükûnet var. Bu hayatta neye aldanmadık ki? Bir gülüşe, bir sese, bir "merhaba"ya... sonra fark ettik ki bazen bir kelime bile insanın kaderini değiştiriyor, bazen bir suskunluk bir ömrü susturuyor. Ama işte, aldanmak kötü bir şey değil her zaman. Çünkü aldanmak da bir tür inanmak aslında. Birine, bir şeye, yeniden başlayabilmeye inanmak. Ve belki de bizi hayatta tutan şey, o küçük “belki”lerdir. Belki bu kez olur, belki bu kez kalır, belki bu kez anlar… O yüzden her defasında yeniden yanıyoruz; çünkü hâlâ yanacak bir kalbimiz var. Senin dizelerinde geçen o “mezarlık kalpler” var ya; işte onların arasında bazen bir çiçek filizleniyor. Bir umut, bir tebessüm, bir tesadüf… Ve biz, kırılmış yerlerimizden ışık sızdırmayı öğreniyoruz zamanla. Belki de hayat, tam olarak bu: Kırıldığın yerlerden yeniden doğmayı becerebilmek. Bazen düşünüyorum, yaşamak belki de en güzel aldanış. Çünkü her sabah, dünyanın yeniden iyi bir yer olabileceğine inanıyoruz. Oysa dünya aynı dünya; değişen biziz. Biraz daha suskun, biraz daha seçici, biraz daha bilge. Ve yine de... bir şarkı çaldığında içimiz kıpırdıyor, bir rüzgâr yüzümüze değdiğinde gülümsüyoruz. Demek ki hâlâ bir şeylere inanıyoruz. Demek ki içimizde hâlâ yaşamaya değer bir şey var. Ben de sana, bu güzel dizelerin ruhuna yaraşır bir dilekle söyleyeyim: Güzel, huzurlu, dolu bir hafta sonu olsun. Bir fincan kahve kadar sakin, bir sonbahar yaprağı kadar derin, ve bir çocuğun gülüşü kadar masum. Unutma; her "aldanış", insanın kalbinde yeni bir yer açar — ve o yer, bir gün gerçekten sevilmeye hazır olur. Zaman belki yarayı kapatmaz, ama o yaranın içinden geçen ışığı görmeyi öğretir. Hayat, biraz acı biraz mucize... Ama ikisini de yaşamak, kalbin hâlâ atıyor olduğunun en güzel kanıtıdır. O yüzden; aldan, ağla, sus, gül, ama hep yaşa. Çünkü seni sen yapan, tam da o iniş çıkışların, o yanlış sanıp doğru çıkan yolların, o eksilerek tamamlanmaların… Ve belki bir gün, bir yerde, biri gelir; sana “iyi ki aldanmışsın, yoksa bana rastlamazdın” der.

Aldanmak diyemem. O zaman zarfında uyum olmadığını deneyimlemek diye adlandırabilirim ben. Neticede uyum olmadığını ya da bir sebepten anlaşamadığını anlayınca aldanmış olmuyoruz ki, anlaşamadığımızı deneyimlemiş oluyoruz.

Ben bile isteye aldqniyorum.. Bu aldanma sayılır mı bilmem ama.. Anlatılanlara inanmış gibi yapıyorum.. Zamanı geluote hikayeler bitene kadar :))