İnsanın canını sustukları mı, konuştukları mı acıtır?

İnsanın canını en çok, söyleyemediği ve içinde biriktirdiği sözler acıtır. Çünkü konuşulan duygular zamanla anlaşılabilir, çözülebilir ya da unutulabilir fakat susturulan düşünceler insanın içinde büyüyerek ağır bir yük hâline gelir. Bazen kırılmamak için, bazen de kimseyi üzmemek adına susarız. Ancak bu sessizlik, zamanla pişmanlığa ve derin bir iç sıkıntısına dönüşebilir. Yine de düşünmeden söylenen sözler de geri alınamayacağı için can yakabilir. Bu nedenle en doğru yol, ne her şeyi susmak ne de düşünmeden konuşmaktır. İnsan, duygularını kırmadan ve doğru zamanda ifade edebildiğinde hem kendini hem de karşısındakini daha az incitir.

Konuştukların karşındakini, sustukların ise kendi canını acıtır. Her sessizlik içinde bir ağırlıkla kalbine yerleşir. Zamanla da hafiflemez, ağırlaşır.
İnsanın yükü de kendinde kalanda saklı oluyor.