Geçmişte kırgın olduğun biri var mı?

Evet, her insanın vardır.
Ne kadar affedici, alttan alan, daima kavga yerine sessizliği seçen biri olsan da bazı şeyler insanın gururuna dokunuyor ve unutmakta zorlanıyorsun.
Bir yandan bunlar sana tecrübe oldu diye hafızanda bir köşede saklamak isterken, bir yanın da bu konudan dolayı kırgın olduğu için silmek, kapatmak, sonsuza dek unutmak istiyorsun.
Bazı hatalar affedilir, bazı kırgınlıkları üstüne çizgi çekilir ama birinin seni haksız yere gözden çıkarması kadar kötü bir his yok, bu bende affedilebilir bir durum değil.

Evet, bir zamanlar çok kırıldığım insanlar oldu. Kalbimi kırdılar, güvenimi sarstılar… Ama zaman geçtikçe fark ettim ki bazı kırgınlıklar insanı değil, insanın içindeki yükleri büyütüyor. Artık geri dönüp baktığımda o kırgınlığı bile hissetmiyorum. Ne öfke kalmış, ne sitem. Sadece “öyle olması gerekiyordu” diyebiliyorum. Çünkü bazen kırılmak bile gereksiz bir lüks oluyor; insan büyüdükçe bazı şeyleri affetmek için değil, umursamamak için geride bırakıyor...