Açılmak istiyorum ama bazen korkuyorum, ya sadece öfkem konuşuyorsa?

Teşekkür ederim, söylediklerini gerçekten iyi niyetle yazdığını hissediyorum.
Ama sanırım sorun da tam burada… Ben artık “Allah emrettiği için” gibi cümlelere bile yabancılaştım. Çünkü o “emir” kelimesi benim için sevgi değil, korku anlamına geliyor artık.
İnanmak istiyorum belki ama eskisi gibi hissedemiyorum. Ne doğruyu, ne yanlışı, ne “kötü yolu” tam olarak ayırt edebiliyorum artık. Baskı, inançla aramdaki bağı kopardı. Şimdi sadece kendi sesimi duymaya çalışıyorum, ama o da çok kısık.

Seni anlıyorum. Baskıların neden olduğu sonuçları da görebiliyorum. Bu durum seni çok yormuş. Ama şunu da unutma ki Allah bizi çok seviyor. Her neyi yapmamızı istiyorsa yine bizi çok sevdiği ve iyiliğimizi istediği için istiyor. Asıl olan sevgiyle bağlanmak. Korkun ise kendin için değil sadece seni en çok seven varlık yani Allah ile bağının azalması olsun en büyük korkun. Bir korku olacaksa eğer bu olmalı. Kendi sesini hep duy. Eğer duymuyorsan daha yüksek sesle duyurmaya çalış kendine. Hiçkimse seni düşünmese bile seni ebediyen düşünecek biri var bunu sakın unutma