En deli huyun ne?

En deli huyum… sanırım birini yok sayabilmemdir. Kırıldığımda, içimde bir şey sessizce kapanır ve o insana karşı içten içe bir duvar örerim. Ne bağırırım, ne kavga ederim; sadece susarım. Bu suskunluk, aslında en sert tepkimdir. Çünkü ben birini yok saydığımda, o kişi artık iç dünyamda hiçbir yer bulamaz. Varlığıyla yokluğu bir olur, sesi duyulmaz, adı bile yankı yapmaz içimde. Bazen bu huyumun fazla soğuk, fazla keskin olduğunu düşünürüm. Ama ben affetmeyi kolay sananlardan değilim. Güvenim bir kez sarsıldığında, geri dönüşü zor olur. Yok saymak, benim kendimi koruma biçimimdir. Kırıldığım yerden yeniden incinmemek için sessizce uzaklaşırım. Deli tarafım belki de budur; sevdiklerime sonsuz sabır gösterirken, bir gün aniden hiçbir şey hissetmemeye başlamam…

Ne kadar moralim bozuk olsa, duygusal dalgalanmalar yaşasam da yarım saat içinde hemen eğlence moduna girebiliyorum. En sevdiğim huyumdur yoksa hayat hiç çekilmezmiş.