Kıskanılmaktan hoşlanıyor musun?

Kıskanılmaktan hoşlandığımı söyleyebilirim çünkü bu bana değerli hissettiriyor. Kıskançlık, sağlıklı sınırlar içinde kaldığında aslında bir ilgi ve önem göstergesi gibi geliyor bana. Birinin beni kıskanması, onun için özel olduğumu, hayatında yerimin olduğunu hissettiriyor. Bu his, insanın kendine olan güvenini de besliyor; “görülüyor ve fark ediliyorum” duygusu veriyor. Tabii bu kıskançlık dediğim şey aşırıya kaçan, kontrolcü ya da baskıcı bir durum değil. Sadece küçük bir sahiplenme, küçük bir “seni kaybetmek istemem” hali. Bu ölçüde olduğunda hem tatlı hem de ilişkiye renk katan bir şey oluyor. Çünkü sevdiğin insanın seni kaybetmek istemediğini bilmek, onunla arandaki bağı güçlendiriyor. Bu yüzden evet, kıskanılmak hoşuma gidiyor. Çünkü bu bana hem değer verildiğini hem de hayatımda yerimin özel olduğunu hissettiriyor.

Kıskançlık akıl mantık sahibi olmayan hayvanlara bile verilmiş, genlerimizde var.

Fakat insanın kıskançlığı çeşit çeşit...

Kimi bir başkasının malını, şöhretini, güzelliğini kıskanır kimi sevdiğini...

Hayatımdaki kadını kıskanırım, dozunu bile kaçırırım.

Esas konu bu kıskançlığın neden kaynaklı olduğu, sevdiğim kişinin abuk sabuk hareketi mi yoksa karşı cinsin haddizliği mi?

Hadsizler için kalp kırmadan onu kolladığımı anlayacak şekilde kıskanırım, onun kusuru varsa hiç görmediği yüzüme şahit olur.

Seven kıskanır evet ama nasıl kıskanır bu kilit nokta. Adaletli olmak lazım, kıskanmak esasında korumaktır, önlem almaktır, sahip çıkmaktır.

Kıskanılmak dozunda olduğunda hoşuma gider, çünkü içinde sahiplenilmek hissi vardır. Sevdiğin insanın seni kaybetme korkusunu görmek, aslında değerli olduğunu hatırlatır. Ama aşırısı özgürlüğü boğar, sevginin tadını gölgeler. Güzel olan, kıskanılmanın öfke değil, sevgiyle karışık bir endişe hâline dönüşmesidir. Hafif bir kıskançlık, aşkın içindeki en insani duygulardan biridir; çünkü kimse kaybetmekten korkmadığı birini gerçekten sevemez.