Kişiliğimdeki çelişkiler?

Yaş konusunda sana sert çıkışacaktım ki düzelttin 😀
Şimdi şöyle; insanların beni sevmesini, beğenmesini istiyorum tabi ama kişiliğimi asla buna göre şekillendirmem. İnsanları eskisi kadar da umursamıyorum, 'aman banane' modundayım. İnsanlarla arkadaş olmak, gezmek, aktiviteler yapmak istiyorum ama bir yandan insanlardan hızlı soğuyorum, her şey gözüme batıyor kısa sürede. İnsanlardan uzaklaşıyorum.

Örneğin 2 - 3 haftadır aynı odada kaldığım çocuk var. Bazen onla muhabbet etmek istiyorum ama bir yandan ayar oluyorum bazen. Bana bugün 'Kaç haftadır birlikteyiz ne numaramı aldın ne de instagramımı' dedi şakayla karışık. Ben de 'sosyal medyam yok, telefonla ailemi bile az arıyorum' diyince bozuldu ama güldü. Gerçekten içimden öyle geldiği için dedim. Başımdan savmak için değil.

Geçen hafta misafir öğrenci geldi. Giderken bana 'üzülecek misin ben gidince' dedi. Ben de 'hayır niye üzüleyim' diyince güldüler. Tuhaf geldi bana.

O durumları hiç anlamıyorum ve hoşlanmıyorum da. Bu nedenle geriliyorum. Ben kimseye gereksizce takılmazken başkasının takılmasına katlanamıyorum. Bak yazarken geldi aklıma; lisedeyken koridorda nöbetçiyken dalmıştım etrafa. Müdür yardımcısı bana 'Leyla mısın' diyip gülmüştü herkesin içinde. 2 sene sonra yolda karşılaşınca sırf bu yüzden selam vermedim, bozuldu adam ( arkamdan söylemiş, kulağıma geldi). Bu durumlara karşı hazırcevap olsam bu kadar derinleşmez mevzu ama huyum bu. O anlarda ben de mizahi olamıyorum ciddiyim. Uzun uzun anlatıyorum kusura bakma, çünkü bir yandan yazıp dökmek de istiyorum. Sorumun başlığını neden öyle yazdığımı anlamışsındır.

Çok yakınlarıma karşı ise tam tersiyim, bazen şakayla bezdiririm evdekileri. Bıktıklarını hissedince yapmıyorum ama canım sıkılıyor, tekrar salça oluyorum. Nasıl biri olduğumu biliyorum. Bu kişiliğim ile 40 a kadar hayatta kalır mıyım emin değilim