Unutmak acı mı verir yoksa tatlı mı verir?

Unutmak aslında iki yüzlü bir duygudur, kimi zaman kalpte ince bir acı bırakır, kimi zaman da yüklerden kurtulmuş bir hafiflik. Bazen anılar silinirken içi burkar, insan kaybettiğini fark eder. Ama bazı yaralar da unutmanın sessizliğiyle iyileşir, nefes almak kolaylaşır. Acının içinden geçen tatlı bir ferahlık gibidir bu. Unutmak ne tam acıdır ne tam tatlı, içinde her ikisini de taşır.

Unutmak ve Unutulmak

Unutmak bazen bir savunma mekanizmasıdır. İnsan kendini korumak için unutur; acıyı, hayal kırıklığını, kayıpları... Zamanla silinir bazı yüzler, bazı sesler, bazı anılar. Ve bu silinme süreci, bazıları için huzur verir, bazıları için bir vicdan yükü olur. Çünkü unuttuğun şeyin bir zamanlar ne kadar kıymetli olduğunu bilmek, içinde bir boşluk bırakır. Ama unutulmak. İşte o başka bir şeydir. Sessiz bir yok oluş gibidir. Bir zamanlar birinin dünyasında merkezdeyken, artık akla bile gelmemek. Ne bir sözde, ne bir hatırada yerin kalmaması. Varlığın sanki hiç olmamış gibi. Bu, insanın en temel ihtiyaçlarından biri olan "görülme" ve "değerli hissetme" duygusuna ağır gelir.

Unutmak bazen rahatlatır.

Unutulmak ise çoğu zaman içten içe kanatır Çünkü unutmak bir eylemdir; seçebilirsin. Ama unutulmak, senin elinde olmayan bir yok sayılmadır ve insan, hatırlanmadığı yerde eksik hisseder.