Kendi iç sesinle kurduğun diyalog, dış dünyadaki seslerden bağımsız olarak seni yalnızlıktan koruyabilir mi?

İnsan sosyal bir varlıktır 🙂iç diyalog ne kadar güçlü olursa olsun gerçek bağlantıların seslerin bakışların ve dokunuşların yerini bütünüyle dolduramaz. Yani iç ses yalnızlığı hafifletir ama “izole” bir yaşamın yükünü taşıyamaz. Bir bakıma iç sesin bir iç arkadaş olmasıdır. Ama dış dünyadan gelen başka sesler ( sevgi, dostluk, sohbet) ruhun başka ihtiyaçlarını besler. Mesela Adem cennette yalnız dı ama farkında değil mutlu sanıyordu kendisini Havva gelene kadar 🙂 ( elma olayını karıştırmayalım ) 😅

Hislerimi dinlerim, ama iç sesim bazen bana ait değilmiş gibi geliyor, hatta bir keresinde beni baya korkuttu. Bildiğin farklı bir kişiymiş gibi, fikir verip, zıtlaşıp, benimle tartıştı resmen. Bildiğim tüm duaları okuyup, bir daha da diyaloğa girmedim kendisiyle 🤯🤪😅