Çıkış yolu bulamadığın durumlarda iç sesini mi dinlersin? Yoksa etrafın daki insanların sesini mi?

Yalnızca çıkış yolu bulamadığım da değil hayatımda her zaman önce kendi sesimi dinlerim çoğu zaman Bir tek kendi sesimi dinlerim.

Bu hayata bir kez geliyoruz ve bir şey yapacaksam bunu kendi istediğime göre yapmalıyım başkalarının isteklerine göre değil başkalarının beni yönlendirmesine göre değil.

Eğer başka insanların dediğine göre hareket edersem zamanla kendimi kaybederim kendim olmaktan çıkarım. Onların kuklası maşası haline gelmiş olurum.

Eğer bir çıkış yolu bulamadığım da yine kendim değil de başka insanların aklına göre hareket edersem ileride pişmanlık duyarsam bu yaptığımdan bu sefer yaptığım şey için değil başkalarının aklına uyuduğum için pişmanlık çekerim. Bu da benim hayatta en nefret ettiğim şeylerden bir tanesi.

Ayrıca insanlar benim ne hissettiğimi ve ne hissedeceğimi bilemez. Yaptığım şey sonunda çektiğim vicdan azabı hissettiğim duygular ruhumun derinlikleri insanlar bunları göremez bilemez. Onlar daha mantıksal yaklaşır ama duygularımız da var bizim ve bir ömür bizimleler.

Etrafımızdaki insanlar her zaman toplumca kabul edileni, temkinli olanı, tehlike arz etmeyeni seçmemizi ister fakat bir yandan da içimizde her zaman o bilinmeyene olan merakımız, tehlike karşısındaki gözü kara olma durumumuz yani içimizdeki o risk alabilme potansiyelimiz dışarıdakilerle bir çatışmaya sebep olur. Örneğin ya içimden geldiği gibi davrandığım zaman kötü bir şeyle sonuclanirsa o zaman toplum bana "şöyle , böyle" der. Peki ya başkalarıni dinlediğim zaman ne olur? O zaman da "ben" ne olacağım "benim" isteklerim ne olacak?
Sonuc olarak belki bu iki şey arasinda denge sağlamamız daha sağlıklı ve bence neticede "korkak!!" olmamak daha önemli ;))
Vesselam