Çocukken yaptığın saçma bir şeyi hatırlayıp halen utanıyor musun?

hırsızlık. mahalle bakkalından sakız çalıp, mahallede satmak da nedir ya 😀 bunu bir çete gibi yapıyorduk bir de, yaşlı teyzelere falım sakız satıp, sonra çokomel alıp yiyorduk. En büyük suçumuz budur mahallede 😀 sonra babaların kulağına gider, hepimiz azarımızı yiyip kendimize geldik, şükürler...

Çocukluğumla barıştım. Çocukluğumun perdelerini araladım, yüzleştim o günlerle, hatırladıkça hep utanırdım lakin olgunluk dolu gözlerle bakınca utanacak hiçbir şey yokmuş diyorum.
Hatta mazideki o maviş arkadaşım bile ''reşit bile değilsin''demişti bana o zamanlar, o bana dostluk elini uzattı, yardım etti, uyardı. Allah bin kez razı olsun ondan, dilerim her iki cihanda da güler yüzü, onu güzellikleriyle yad edeceğim ve varsa haklarım helal olsun, yolu açık olsun eski dostumun..
Şimdi ben de kendime mavişin bana söylediğini söylüyorum, çocuktum, kimsenin görmediği, yalnız bıraktığı, duymadığı bir çocuk olarak; saçmalamam, yersiz yersiz konuşmam normal gayet de.
Çok da yüklenemem kendime, haksızlık da yapamam, ne zaman ki kendimi özgür bıraktım, kendi kendimin yakasından düştüm işte o vakit, kendime canın sağ olsun kız dediğim o vakit bahtiyar oldum ve ben mazide bana şefkatle bakan, benimle empati yapan o güzel yürekli insanları unutamıyorum, kalbimin en güzel köşesinde onlar ve her daim dualarımdalar, beni sevgiyle okuyan, kendimle kavgami görüp olgunlukla, şefkatle bakan öğretmenimi de unutamıyorum, bir öğretmenden çok daha fazlası benim için. O insanlar sayesinde ben de sevilebiliyormuşum, sevilmeye layıkmışım diyebildim kendime.
Ve beni utandırmaya çalışanlar utansın, ben değil, gücünü benim üzerimde göstermeye cüret eden hadsizler utansın.
Çocukluklar, çocuksa cahillikler utanılacak şeyler değil lakin kötülük ve şeytanlıklar utanılacak şeyler.
Herkes kendine yapıyor işte, kalbimde güzel kalanları Rabbim'e emanet ederken, bana çelme takanları Rabbim'e havale ediyorum.
Yollarımız ayrıldı, ne oldu, güzel kalabilirlerdi mazide, hoş bir seda bırakabilirlerdi istikbalimde, duayla anabilirdim onları da ya da iyilik yapacak becerileri olmasa bile bana bulaşmamayı seçebilirlerdi, bu da iyilik olurdu bana, şunu bilmiyorum ki;herkes kalbinin ekmeğini yer, yiyecektir.
Keşke herkes kötü hatırlanmamayı tercih etse, herkes kendine eder.
Bir insanın anılarında, çocukluğunda, çocuk kalbinde, mazisinde sevgiyle kalanlar yalaka olmayan, merhametli, olgun düşünen, ikiyüzlü olmayan kişilerdir ve iyi ki iyi insanlar var, benim gibi insanlar kendisiyle barışmayı, kendine düşmanlık etmeyi, kendinden utanmamayı o iyi yürekli insanlar sayesinde başarıyor, selam olsun sahiden insan olanlara.
Ve ben de çocukluğuma, gençliğime, her şeyime, her halime sevgiyle ve şefkatle sarılıyorum, hepsiyle de gurur duyuyorum.
Sahiden utandığım tek bir şey var, bir gönlü yaralı bırakmak, nasıl anlamadım onu, aynılarını yaşayan birisi olarak.
Ondan af dilemeye yüzüm yok lakin bilemezdim böyle olacağını, bilseydim..
Birini kırmak, kırılmaktan daha acı.
Şunu diyebilmeyi çok isterdim; ben kimseyi kırmadım diyebilmeyi, çok utanıyorum, sahiden de utanılacak bir şeydi yaptığım.
Keşke zamanı geriye alabilseydim, onu yaralı bırakmasaydım ama çok ağladım arkasından o görmese de lakin müsterih olsun belki ahını aldım onun, ah etse de o kadar haklı ki.
O beni affetse de ben ona yaptığım bazı şeylerden dolayı kendimi affetmeyeceğim.
Dilerim çok mutlu olur, yüzü hep güler.

Evet hala hatırlayıp utanırım ayrıca çok gülerim 5 ya da 6 yaşındayken çamurdan kurabiye yapmıştım şekere bulayıp güneşte kurutmuştum sonra da tabağa koyup nineme annem kurabiye gönderdi demiştim yediği gibi çığlığı basmıştı belki yarım saat hiç durmadan kovalamıştı 🤭🤣

unuttum her şeyi