Kendi kurallarınla yaşarken başkalarının ne düşündüğü umursamamak gerçekten özgürlük mü yoksa bencillik midir?

Kendi kurallarımla yaşamak bana özgürlüğün tadını hissettiriyor, çünkü başkalarının onayını beklemeden adım atmak insana gerçek bir rahatlık veriyor. Ama bunun bencillik olmaması için kimseye zarar vermemek, başkasının hakkına girmemek önemli. Özgürlük, kendi yolunu çizmek demekse bencillik sadece kendini düşünmek demektir. İnce bir çizgi var arada, ben dengeyi bulmaya çalışıyorum. Ne tamamen kopuk ne de başkasına esir olmadan yaşamak istiyorum.

Kendi kurallarınla yaşamak, başkalarının ne düşündüğünü umursamamak ilk bakışta özgürlük gibi görünebilir. İnsan, toplumun dayattığı kalıplardan sıyrıldığında, kendi değerleriyle, kendi doğrularıyla yaşadığında daha otantik, daha gerçek bir hayat sürdüğünü hissedebilir. Bu, bireysel özgürlüğün temelidir: Kendi seçimlerini yapabilmek, kendi hayatının sorumluluğunu alabilmek. Ancak bu tutumun sınırları vardır. Eğer kişinin özgürlüğü, başkalarının haklarını ihlal ediyorsa, bu artık özgürlük değil, bencilliktir. Özgürlük, yalnızca kendine karşı sorumluluk değil, aynı zamanda topluma karşı da bir sorumluluk taşır. Başkalarının düşüncelerini hiç umursamamak, empati eksikliğine, hatta narsisizme varabilir. Çünkü insan sosyal bir varlıktır ve yaşadığı dünyada tek başına değildir. Dolayısıyla, başkalarının ne düşündüğünü “her zaman” umursamamak bir duruş olabilir; ama “hiçbir zaman” umursamamak, çoğu zaman bencilce bir tavırdır. Gerçek özgürlük, kendi hayatını yaşarken başkalarının varlığına da saygı gösterebilmektir.