Hainliği ya da degersizliği affetmiyorum. Bu sebeple tüm arkadaşlarımı sildim. Ama yalnız kaldım. Detay okur musunuz?

Tam olarak hissettiğimi yazmişsiniz evet onlarla eğleniyorum güzel vakit geçiriyorum ama gerçek yüzlerini gördüm. Mesela en sevdiğim arkadaşıma bi operasyon geçireceğimi ve 2 saatliğine benle kliniğe gelmesini rica ettim çünkü o halde eve yalnız dönemezdim ve bi bahaneyle gelmedi. Üzerinden biraz zaman geçti. Başka arkadaşı ameliyat olmuş ve onun için İstanbuldan Tekirdağa gitmiş hem de gece bile kalmış yanında. Ertesi günü tekrar ziyaret.. oysa benle sadece 2 saatliğine yanımda kalacak ve yol da çok yakındı. Şimdi bunu öğrendin, gel de artık bu dost dediğin yılanla matrak yap Gül eğlen. Ben yapamıyorum. Böyle birine neden arkadaşligimi vereyim. Demek ki ben de ona iyi geliyorum ki benle arkadaşlık ediyor. O halde hayatindan tamamen çıkarak cezalandırmak en doğrusu diye düşünüyorum

Kesinlikle doğru. Normalde onunla bağımız koptuğu için çok üzülürdüm ama zerre üzüntü yok. Allah gönül rahatlığı versin. Kendisi çünkü kıymet değer bilmeyen birisi. Hakkımı helal etmiyorum ve Allah'a havale edip geçtim ama işin kötüsü ben artık orta yaşlardayım. İnsanların gerçek yüzünü gördükçe ve bunu bazen farketmen yıllar bile alabiliyor. şu an dostlukmuş arkadaşlıkmış böyle şeylere inancımı yitirdim. Bence en büyük dost insana Allah sonra anne baba ve kardeş. Eller değer ne kadar bilirler onda bile menfaat vardır. Yani bunca yıl arkadaşlıklarını bu sebeplerle bitirmiş acı gerçeklerle yuzlesmiş bir kadın sence artık inanır mi dostluğa? Artık kimseyi istemiyorum. Yalnız doğdum yalnız ölürüm. Belki de ben özünde değersiz biriyim ki kimse değere layık görmüyor kimbilir? Oyuzden artık takmamayı öğrendim.