Hayatında artık "gitme zamanı" dediğin ama gidemediğin bir şey var mı?

Hayatımda “gitme zamanı geldi” dediğim ama bir türlü cesaret edip gidemediğim bir şey var: bana iyi gelmeyen bir alışkanlık. Bu bir insan, bir yer ya da büyük bir karar değil belki; ama beni yıllardır yerimde tutan, enerjimi tüketen, içten içe yıpratan bir düşünme biçimi. Sürekli kendimi ertelemek, kendime yeterince inanmamak. Her seferinde “Artık bu düşünceden uzaklaşmalıyım,” diyorum. Ama sonra alışkanlıklar, korkular ve belirsizlikler beni geri çekiyor. Çünkü insan bazen zarar gördüğü yerde bile kalmayı, bilinmeyene gitmekten daha güvenli bulabiliyor. Gidememek bana çok şey öğretti. Özellikle şunu: Gitmek sadece bir yerden ayrılmak değil, bazen bir halden, bir kendilik durumundan da vazgeçmek demek. Gitmek için sadece valiz değil, cesaret de toplamak gerekiyor. Ve cesaret, çoğu zaman bir günde değil, küçük küçük kararlarla biriken bir şey. Belki henüz gidemedim ama artık neyin gitmesi gerektiğini çok daha iyi biliyorum. Ve belki de bu farkındalık, gerçek bir gidişin ilk adımıdır.