Hangisi daha üzücü? Yalnızlık mı daha kötü yanlış insanlar mı?

İşte bu, insanın kendini tanımakla ilgili en önemli sorulardan biri bence. Yalnızlık mı daha kötü, yanlış insanlar mı... İkisi de acıtır ama farklı şekillerde.

Yalnızlık, bazen insana huzur verir. Kendi başına kalmak, kendi sesini duymak, kendini keşfetmek gibi. Ama uzun süre devam ettiğinde, bir süre sonra ağır bir boşluğa dönüşebilir. Kendini anlamsız hissedebilir, kimseye ait olamamanın verdiği bir hüzün sarar içini.

Yanlış insanlar ise, bambaşka bir acıdır. Yalnızlıkta en azından kendiyle baş başasın, kendini biliyorsun. Yanlış insanlarla birlikteyken, kendini kaybedebilirsin. Seni anlamayan, dinlemeyen, hatta seni olduğun gibi kabul etmeyen insanlarla beraber olmak, yalnızlıktan çok daha yorucu olabilir. Çünkü o insanlarla bir arada olmana rağmen, yine de kendini yalnız hissedersin. Bu, en zor yalnızlık türü bence.

Bazen insanlar sadece birine sahip olmak için yanlış insanlara tutunur. Yalnız kalmak onlara daha çok korkutucu gelir. Ama yanlış insanlarla birlikte olmak, ruhunu da yavaş yavaş zehirler. O yüzden, yalnız kalmak bazen yanlış insanlarla birlikte olmaktan çok daha değerli. En azından kendine sahip çıkmış olursun.