Olayları abartmayı sever misiniz?

Hayır, olayları abartmayı sevmem. Abartı, gerçeğin üstüne gereksiz süsler eklemek gibidir. Ne yaşananı daha anlamlı kılar, ne de çözümü kolaylaştırır. Hatta çoğu zaman, küçük bir sorunu büyütüp içinden çıkılmaz bir hale getirir. Gerçeği olduğu gibi görmek, olayları olduğu gibi değerlendirmek; hem sağlıklı düşünmenin, hem de olgun bir duruşun göstergesidir. Abartmak, bazen ilgi görmek için yapılır; bazen de duyguların kontrolünü kaybettiğimizde kendiliğinden olur. Ama ne şekilde olursa olsun, abartı gerçeği çarpıtır. Bu da hem bizi yanıltır, hem karşımızdakini. Olayları olduğundan büyük göstermek, geçici bir heyecan yaratabilir ama uzun vadede güveni sarsar. İnsanlar, bir süre sonra söylediklerinizi sorgulamaya başlar. Çünkü gerçeklik duygusu yitirilmiştir. Ben, olaylara abartısız bakmayı bir tür denge olarak görürüm. Ne fazlası, ne eksiği. Ne küçümsemek, ne büyütmek. Ne bastırmak, ne patlatmak. Olanı olduğu gibi kabul etmek, insanın kendine ve çevresine karşı dürüstlüğüdür. Hayat zaten yeterince karmaşık. Bir de biz üzerine fazladan duygular, yorumlar ve hayali ihtimaller eklersek; gerçek olanı göremez hale geliriz. Bu yüzden hayır, olayları abartmayı sevmem. Çünkü abartı, çözüm değil; çoğu zaman sorunun ta kendisidir.