Acılarımızı, hüzünlerimizi çok gülerek mi kapatmaya çalışıyoruz bu ikiyüzlülük müdür?

Ben bazen en derin acılarımı bile kahkahanın ardına sakladım, çünkü gülmek o an için nefes almak gibiydi. İnsan kendini güçlü göstermeye çalışırken aslında içinde fırtınalar kopuyor olabilir. Bu ikiyüzlülük değil, daha çok kendini koruma biçimi gibi geliyor bana. Herkesin yarasını sergileyecek cesareti yok, bazen de en büyük direniş dışarıya gülümseyebilmektir. O yüzden çok gülmek her zaman mutluluk değil, bazen en sessiz çığlığın kılıfıdır.

Bence bu, ikiyüzlülükten çok bir savunma mekanizması. Acılarımızı, hüzünlerimizi içimize atmak ve üstünü gülerek kapatmak, aslında kendimizi koruma biçimimiz. Çünkü bazen yaşadığımız zorlukları ya da kırgınlıkları açıkça göstermek, hem bize hem de çevremize ağır gelebilir. Gülmek, insanın içinde taşıdığı yükü biraz hafifletmenin, o anki duygusal ağırlıktan uzaklaşmanın bir yolu. Tabii bu sürekli ve zorunlu hale gelirse, yani gerçek duyguları hiç dışa vuramazsak, o zaman sorun olabilir. Ama arada sırada yaşanan hüzünleri, acıları saklayarak gülmek, hayatta kalma ve devam etme şeklimiz. Yani bu durum bence ikiyüzlülük değil, bazen zor olanı hafifletmek için kullandığımız bir yöntem. Ama önemli olan, kendi duygularımızı da görüp kabul etmek, onları bastırmadan yaşamayı öğrenmek. Çünkü sadece gülmekle, gerçek duygular yok olmaz.

Bu ikiyüzlülük değil, daha çok bir savunma biçimi. Çünkü herkesin acıyı anlayacak, taşıyacak ya da paylaşacak gücü olmayabilir. İnsan da gülüşle hem kendini hem başkasını korur.