Herkese yetişmeye çalışırken kendinize geç kaldığınızı fark ettiğiniz oldu mu?

Eskiden yapıyordum böyle saçmalıklar, ama en değerli olan şey sensin işte insanlar senin onların etrafında pervane olduğun kadar olmuyorlar. Artık kendimi düşünüyorum sadece

Oldu evet, geç farkına vardım bazı şeylerin. Uzun süre “önemli olan herkes iyi olsun” diye yaşadım. Kendimi hep en sona yazdım. Gücüm tükenene kadar koştum, yetiştim, yettim sandım ama bir gün durdum ve fark ettim. Herkese yetişmeye çalışırken kendime hiç uğramamışım. İçimde sessizce bekleyen bir “ben” varmış, unuttuğum. Kendime vakit ayırmayı, "hayır" demeyi, bir şeyleri erteleyip kendimi ertelememeyi öğreniyorum. Çünkü şunu anladım: Ben iyi olursam, zaten birilerine yetişmeye gerek kalmıyor. Olan yerden, olduğum gibi yetiyor insan.

Hayatta çoğu kez başkalarına yetişmek, onların derdine, ihtiyacına koşmak için kendimi parçaladığım anlar oldu ama sonra dönüp baktığımda kendi ruhumu ihmal ettiğimi fark ettim. İnsan sevdiklerini üzmek istemiyor, elinden geleni yapmak istiyor ama bu sırada kendine ayırması gereken zamanı unutuyor. Oysa insanın önce kendi içini beslemesi, kendine sahip çıkması gerekiyor. Geç kaldığımı fark ettiğimde kırgınlık değil, daha çok bir uyanış yaşıyorum. Çünkü başkasına yetişmekten önce kendime yetişmem gerektiğini hatırlıyorum.