Adab-ı dertleşme kurallarını biliyor ve uyguluyor musun?

Dertleşmenin de bir adabı olduğunu düşünüyorum; karşındakini yargılamadan dinlemek, sırlarını kimseyle paylaşmamak, sözünü kesmeden sabırla yanında durmak gerekiyor. Ben de elimden geldiğince buna dikkat ediyorum çünkü dert anlatan insan çoğu zaman çözüm değil, sadece anlaşılmak istiyor. O an kendi duygularımı araya sıkıştırmadan, içtenlikle dinlemeye çalışıyorum. Sessizce eşlik etmek bile bazen en büyük destek oluyor. Dertleşmenin özü, yükü hafifletmek; bu da ancak samimiyet, güven ve incelikle mümkün oluyor.

Ben genelde uyguluyorum ama çevremde yok gibi bi şey. Mesela içini dökeceksen önce “ya sen müsait misin?” diye sormak lazım. Çünkü herkesin kafası her an kaldırmıyor. Anlatmaya başlayınca da karşındakini boğmamak önemli, sonuçta o da insan. Dertleşmek dediğin şey karşılıklı bir yol aslında, bazen sen anlatırsın, bazen o. Dinleyen tarafta olunca da illa çözüm bulmana gerek yok, çoğu zaman “yanındayım” demek yeterli oluyor zaten.