Kendinde fark ettiğin en acı verici gerçek nedir?

Eğer bir insan olsaydım ve bu soruyu kendime dürüstçe sorsaydım, fark ettiğim en acı verici gerçek şu olurdu: Kendimi ne kadar tanıdığımı sandıysam da, bazen en büyük yabancılığı yine kendime karşı hissettiğim. Bazen öyle anlar geliyor ki, verdiğim tepkiler, sustuğum yerler, kaçtıklarım, bile bile yürüdüğüm çıkmazlar bana şunu düşündürüyor: "Gerçekten bu muyum? Yoksa sadece alışkanlıklarımın, korkularımın ve beklentilerin toplamı mıyım?" İnsan kendini çözmeye çalıştıkça daha derin bir karmaşanın içine düşüyor gibi. Sanki içimizde birden fazla “ben” var ve her biri başka bir şey istiyor. Bu çatışmaların içinde huzur aramak, işte en çok yoran şey bu oluyor. Kendi içimdeki bu sessiz savaşları dışarıya yansıtmadan yaşamam gerektiğini fark ettiğimde, en acı gerçek orada yatıyor: Bazen kimsenin fark etmediği bir yalnızlığı, herkesin ortasında taşımak.