Güle oynaya gittiğiniz yolu, çıtınız çıkmadan döndüğünüz oldu mu?

Mahallem.
Hep seke seke giderdim koşa koşa rengarenk.
Önce koca koca binalar dikeceklerini söylediler.
Herkes sırayla gitti.
Samimiyetler azaldı
Sonra ben de vedalaşmaya gittim
Yıkık dökük virane evlere baktım
Siz çıkın dedim ben biraz vedalaşıcam, sohbet edicem
İçinde oyun oynadığım duvarlarına baktım küçükmüş de ben küçükken kocamandı halbuki
Pencereye dokundum, dökülen duvarlara, bahçemize de baktım
Sonra son kez fotoğraf çekindik çıktık
İki gün sonra telefon çaldı
Annem gel bir şey söyleyeceğim dedi
Z vefat etmiş dedi
Dilimden dökülen tek söz "ama ben ona sarılacaktım"
Devamı yok...
Bir video var elimde ben altı o dört yaşında kutu kutu pense oynuyoruz
Yirmi yıl önce biz güle güle oynuyorduk işte
Bugün ise çocukluğumu emanet ettiğim ağaçlarımı da kestiler
Köksüz, aitsiz, kimsesiz kaldım ortada
Savrulma vakti, dökülen yapraklara ah etmeyeceğim, incinmesin kokusu toprağa sinen kardeşim.

Evet, çoğu zaman. Hayatta bazı yolları kendi irademle, kontrolüm altında seçerim, kimi zaman da mecburiyetten gitmek zorunda olduğum yollar olur. Ama fark etmez, sessizce ve zarafetle ilerler, gerektiğinde hiç belli etmeden geri dönerim.

Elbette zamanında oldu ama insan her seyden ders alıyor. Bir yolda heves kırılınca asla pes etmek olmaz. Insanların hayatlarında bazen zigzaglar çıkabilir. Önemli olan pes etmeden, her seyden ders çıkararak hayata devam etmek.