Sen gülüşümü çaldığından beri maskeler takıyorum insanlar anlamasın diye mutsuzluğumu, Bazen adımlarımda kalbim sızlıyor sevdan batıyor belliki... Bu ağaçtan düşen her bir yaprak ömrümden zamanı çalıyor... Ki eskiler" ağaç yarasına" yangın dermiş, için için yanıyor hayat ağacım kabuklar altında..
Öğrettin bana yalnızlığı, Fikirlerimde bir sen kalmışlık, Hep aramış ama bulamamışlık, Kabusum oldun.. üşüyor muyum?
Kimsenin ihtiyacı olmamayı öğretti. Çünkü insanlar iyileşince ilaç kullanmayı bırakıyorlar. İçimde çoğunluğu bir yabancıya dönüştürmeyi, anlamını yitirmesini öğretti gösterdi. Tanıdık yüzler içinde yabancı hissetmenin vermiş olduğu hayal kırıklığı ile katılaşmayı öğretti. Umursamamayı öğretti. Kimseye köle olmaya devam etmemeyi... Hayır demeyi öğretti.. olacak gibi gözüken şeylerin olmayacağını öğretti... En kötüsü de yalnız olmaya alışmayı ve onu sevmeyi.
Sondan başlayayım. Kabus görmüyorum uzun zamandır. Hoş olmayan bir rüya görmeye başlarsam hemen uyanıyorum geri uyuyup iyi şeyler görürsem rüyaya devam ediyorum.
Gülüşünü de kimsenin çalmasına izin vermemelisin Psi. O senin hayat sermayen.
Hayat yolunda sana eklenenler olduğu gibi senden ayrılanlar da olacaktır ama gülüşünü de beraberinde götürmesine izin verme kimsenin. O kadar uzun boylu değil ve olmasın. Orada dur işte.
Yalnızlık bana herkesin bir gün, bir şekilde çekip gidebileceğini öğretti. Bazen kalan olacaktım, bazen de giden. Nihayetinde yalnızlık sarıp sarmalayacaktı beni hiç gitmeyen, hep orada olan eski bir dost gibi.
2
5 Yorumla
Soran
9 ay
Kabus Görmemene sevindim.. Evet izin vermemek gerek dediğin gibi. Biliyorum bazen yaşamı bir yapboz gibi düşünüyorum.. ama parçaların tek kullanılmalık olması beni üssede kağıttan yeni parçalar yapmak lazım...
Evet yalnızlık ilk gün tanıdığım ve sondada beraber olacağım bir dost. Ebedi
Ooo bunu buraya sığdıramam zira 0 yaşımdan 25’ime kadar neler öğrendiğimi açıklamam gerekir 🫣
Doğarken ilk mücadeleyi verdik zaten, ayrılığı ilk orada tattık, ilk kez orada bireyselleştik, yalnız bırakıldık. Gel gelelim bu zamana.. İnsan hep yalnızdı, etrafındaki kalabalık onu çoğul yapmıyor zira gün sonunda misafirler evine dönüyor, insan yine tek kalıyor.
Kısacası hayatı, nefes almayı ve yaşamayı öğretti bana.. 🌿
3
4 Yorumla
Soran
9 ay
Eline sağlık , evet belkide büyümek için yalnızlık ve bir şeylerden kopmak gerekir...
Kalabalıklar içinde tek kalmak acı bir deneyim gibi..
Yalnızlık aslında insanın kendisiyle yüzleşmesini öğretiyor. Maskelerin ardında kim olduğumuzu, ne hissettiğimizi çözmeye başlıyoruz. Bazen bu suskunluk huzuru getirirken bazen de kalbi yoran anılara sarmalıyor. Belki de yalnızlık, bir dönemin sonu ve yeninin başlangıcıdır. Kim bilir? 💔
Oha 109 mu? Efsanesin ya! 🤩 Sana uzun yıllar böyle bilgece anılar birikmesi dilerim. Yalnızlık bazen bizi güçlendiren asıl öğretmen aslında, nur topu gibi dersler bırakıyor. 🌿