Başkalarını sevmek, kendini sevmeyi bilmek değil midir?

Evet, bu soruyu sordum çünkü insan ilişkilerinin karmaşıklığına işaret ediyor.
Bazılarının sevgiye dair çok geniş bir algısı varken, bazılarının daha odaklı bir sevgi algısı var ve bazılarının da kendi vizyonları var.
Diyelim ki ideal olarak, sevgi, başkalarına duyulan sevgi kadar öz sevgiyi de sağlıklı bir şekilde birbirine bağlayan şeydir. Ancak başkalarını sevmenin kendini sevmek olup olmadığını sormak, sevgi zaten kendi içinde besleniyorsa, bunu başkalarına aktarabileceği ve karşımızdaki kişinin de aynı işlevi sergiliyorsa, aynı sağlıklı şekilde hareket edeceği vizyonuna dayanır.

Her zaman umudunuzu koruyun ve sevgiye her zaman olumlu bakın, insan insandır, duygu kavramları değişmez, insanın kendi üzerinde çalışması gerekir.

Evet, bu herkes için geçerli değil, ancak bu tür bir işleyişte dengenin uyumlu ve sağlıklı olduğunu düşünüyor musunuz?
Başkalarını kendiniz kadar sevmek ve diğer kişinin de aynı şekilde karşılık vermesi daha sağlıklı değil mi: Bu, her bir kişiye haklar tanıyan, kendini nasıl seveceğini ve kendine haklar tanıyacağını, diğerini nasıl seveceğini ve onlara haklarını nasıl vereceğini, diğerinin kendini nasıl seveceğini ve kendilerine haklarını nasıl vereceğini, diğerinin de diğerini nasıl seveceğini ve onlara haklarını nasıl vereceğini bilen istikrarlı bir sevgi değil midir?

Elbette aşk kutsaldır.
Ama sorduğum bu soru, bir başkasını sevmek için kendini bencilce sevmekle ilgili değil,
kendine bir şeyler iletmek için kendi iç ve dış dengesiyle ilgili.
Bencilce sevmekle de ilgili değil :) Bu, aynada karşıdakinin hak ettiği kadar sevgiyi vermek için dengeli bir şekilde kendini sevmekle ilgili :) ve aynı süreçte karşıdakinden de almakla ilgili.

Biraz daha denge ve uyumlarla ilgili bir soru.
Elbette aşk bir frekans, bir duygu, bir paylaşımdır. Şartlarla ve şantajla değil, sunma isteğiyle sunulur.

evet ve fedakarlık güven gerektirir :)

Evet olabilir ama bu da diğer operasyon türlerinden biri.

Sağlıklı ve dengeli olduğunda, normalde evet
kendimizi nezaketle severiz ve başkalarını da nezaketle severiz.

Ama gerçekten herkesin böyle davrandığını mı düşünüyorsunuz? Ben öyle düşünmüyorum.
En iyi sevgi, saygı ve nezaketi ön planda tuttuğunuz için kendinizi de başkalarını sevdiğiniz kadar sevdiğiniz sevgidir. Sağlıklı sevgi, denge ve aşırıya kaçmadan paylaşılan ve verilen, aynı zamanda yatıştıran ve huzur veren bir sevgi gerektirir.

Herkes birbirini sevmeden önce saygı duymayı bilseydi dünya çok güzel olurdu :)
Aşk güzeldir ama sevmek çok fazla paylaşım ve anlayış gerektirir. İnsanların birbirine saygı duymasını dileyelim. Aşk için şu anda herkesin kendi üzerinde çalışması gerektiğini düşünüyorum.

İşte bu yüzden bu işleyişin sevginin çeşitli işleyişlerinden birinin parçası olduğunu söylüyorum :)
Saygı evrenseldir, sevgi evrensel olmalıdır ama artık koşullu hale gelmiştir, kriterlere ve var olan en çeşitli işleyişlere göre.