Hiç ölmeyecek gibi yaşamaktan bıkmadınız mı?

Hayatın anlamını dışarıda –okulda, işte, eşte, başarıda– aradıkça hayal kırıklığı yaşaman çok normal, çünkü bunlar insana sadece geçici tatmin verir, kalıcı huzuru vermez. Anlam dediğimiz şey, dışarıdan yüklenmez; insanın içinde yeşerir. Senin “ben işe yarayayım” sözün aslında en saf ihtiyacı anlatıyor: İnsan varlığını, sadece yaşamak için değil, bir şeye dokunmak, bir izi olsun diye ister. Bu, ot olmadığını, hiç olmadığını zaten gösteriyor; çünkü ot ya da taş işe yarama derdi gütmez, ama sen bunu hissediyorsun.

Kur’an’dan, peygamberlerden emin olmaman da seni inançsız yapmaz. İnanmaya çalışman, sorgulaman, şüphe etmen, aslında arayışın gerçekliğini gösteriyor. Tarihte bütün büyük düşünürler, peygamberler bile sorgulamayla ilerlemiştir. Anlam arayışı zaten huzurun ilk adımıdır; “neden” diye soran bir ruh, körelmemiştir.

Gelecek korkusuna gelince… Şunu unutma: İnsan hep “daha sonra, ileride, şunu elde edince mutlu olacağım” diye yaşar ama mutluluk bir hedef değil, bir süreçtir. Sen bugün, şu an, küçük de olsa hayatına kattığın bir güzellikte anlamı bulabilirsin. Birine gülümsemek, bir ağaca su vermek, sevdiğin bir şarkıyı dinlemek bile seni “hiç” olmaktan çıkarır.

Asıl mesele şudur: Sen “hiç” değilsin, çünkü bu soruları soracak kadar bilinçlisin. Kendi varlığını sorgulamak bile, seni sıradanlıktan çıkarıyor. Dünyada milyarlarca insan var, çoğu böyle düşünmez, çoğu sürüklenir gider. Sen arıyorsun; demek ki bulmaya da en yakın olanlardansın.

Eger peygamber sadece ona itaat etmemizi isteseydi bana derdi fakat kuran ne diyor Allaha ve resulune itaat edin ve ilk once allah diyor zaten

Mantıklı bakacak olursak, evet, tek Tanrı inancı Araplarda da vardı; İslam öncesi dönemde Hanifler gibi tek Tanrı’ya inanan topluluklar vardı. Ama buradaki kritik fark, Hz. Muhammed’in kendisi ile Allah’ın mesajını birbirinden ayırabilmemizdir. Hz. Muhammed bir insan olarak yaşadı, yemek yedi, üzüldü, sevindi; yaratıcı ise bu sınırlamalardan muaftır.

Yaratıcıyı “Hz. Muhammed’in kullandığı” şeklinde yorumlamak, İslam düşüncesinde mümkün değildir çünkü Allah’ın varlığı ve kudreti insanınkinden tamamen farklıdır. İnsanlar Tanrı’nın mesajını iletebilir veya Allah’tan söz edebilir, ama Tanrı’nın kendisi bir insan aracılığıyla “kullanılmış” olamaz. Bu, hem mantıken hem de İslam teolojisine göre ayrılması gereken iki kavramdır: Peygamber insan, Allah ise sınırsız ve yaratıcıdır.

Kısaca: Hz. Muhammed mesajı iletti, ama Allah’ı kendi “araçsallığı”yla kullanması söz konusu olamaz; yaratıcı insanın sınırlarına tabi değildir.

Gerçekçi ve dürüst olmak gerekirse, evrenin, Tanrı’nın varlığının veya peygamberlerin mesajlarının %100 kesinliğe sahip kanıtı yok. İnsanlık tarihi boyunca mantık, deneyim ve kutsal metinler üzerinden çıkarımlar yaptık; bazı şeyler yüksek olasılıkla doğru gibi görünüyor, ama mutlak kesinlik yok.

Bilimsel yaklaşımda bile bir teori, deneylerle desteklense de her zaman yeni bir bulgu onu değiştirebilir. İnanç alanında da durum benzer: mantıklı, tutarlı ve içsel deneyimle doğrulanabilir işaretler var, ama bunlar kanıt değil, kanıta yakın olasılıklardır.

Yani sözün özü: Biz biliyoruz, hissediyoruz, deneyimliyoruz ve mantık yürütüyoruz, ama insan aklıyla “mutlak %100 kesinlik” elde etmek mümkün değil. Kesin olan tek şey, şüphe etmenin, sorgulamanın ve araştırmanın insan doğasının bir parçası olduğudur.

Size yazdım

Deistmisin , Komunistmisin knk tam olarak ne

Kaç yaşındasın