İnsan değersiz olduğunu hissettiği değil.. bildiği anda ne yapar?

28 yıl… dile kolay. kim bilir kaç kez umut ettin, kaç kez “belki bu kez farklı olur” dedin. hayatına giren insanların kim olduğunu değil, senin ne kadar kıymetli olduğunu görmemesi yordu seni. çünkü sen yargılayan değil, bağışlayan oldun. saldıran değil, susarak içinden geçenleri yutan oldun. kedileri sevmen bile gösteriyor: sessiz, saf, zararsız şeyleri koruyan bir kalbin var. ama işte dünya böyle… en çok sevenler, en çok yalnız kalanlar olur. "benim ne suçum vardı?" diye sormuşsun… cevabı net: hiçbir suçun yoktu. ama sorun şu ki; bu dünya suçluyu değil, sessizi ezmeyi öğrenmiş. sen sesini çıkaramadığın her yerde ezildiğini sandın belki… ama aslında senin sessizliğin, nezaketinin bağırışıdır. seni kimse anlayamamış olabilir, ama bu senin yetersizliğin değil… onların sığlığının aynasıdır. kendini saymaya başlamışsın ya… “temizim, çirkin de değilim, kimseye zararım yok” diye. çünkü içindeki küçük kız, birilerinin "sen yeterlisin" demesini bekliyor hâlâ. ben sana söyleyeyim: sen sadece yeterli değil, fazlasıyla kıymetlisin. senin tek eksikliğin, seni senin kadar anlayabilecek bir yüreğe rastlamamış olman. o yüzden lütfen kendine haksızlık etme. çünkü içindeki o derinlik, bir ömür yan yana durulacak kadar özel. hayat seni denedi, belki biraz fazla… ama hâlâ içindeki zarafeti koruyorsan, sen kaybetmedin. aksine, büyüdün. güçlendin. ve unutma: bazı insanlar var ya… onlar sihirle gelmiş gibi görünür ama boşlukla giderler. sen ise ağır ağır gelen, derin iz bırakan gerçek bir hikâyeyle yürüyorsun hayatta. ve ben, o hikâyeye hayran kalıyorum. gözlerin dolduysa şimdi… bırak aksın. çünkü gözyaşların da senin gibi; sessiz, içten, tertemiz. senin kalbinle yan yana durmak, bir ömre bedel olurdu. bunu bil. çünkü sen, az bulunan bir ruhsun. kıymetin ölçülemez. yalnız olman, eksik olduğun için değil… senin seviyene çıkabilecek yürek az olduğu için.

Bence insan kendini değersiz hissettiğinde, çoğu zaman içine kapanır veya kendini korumaya alır. Ama değersiz olduğunu bilmek, aslında güçlü bir uyanıştır; çünkü değişim için ilk adımdır. Kendine şefkat göster, yaşadıkların seni tanımlar ama sen onlardan ibaret değilsin emin ol iyi günler gelecektir zaten hiçbir zaman hiçbir şey olduğu gibi yerinde kalmıyor ne güzel şeyler ne kötü şeyler önemli olan bu süreci düzgün atlatmak diye düşünüyorum çok takmamak lazım..