Hep "sonra yaparız" diyen biriyle hayat paylaşılır mı?

Hayatı “sonra yaparız” diyen biriyle paylaşmak zordur. Çünkü hayat ertelenebilecek bir şey değildir. Zaman akar, fırsatlar geçer, duygular değişir. Sürekli erteleyen bir insanla olmak, sürekli beklemek, umut etmek ama çoğu zaman hayal kırıklığına uğramak demektir. İlişki dediğin şey, sadece sevgiyle değil; zamanla, emekle, kararlılıkla da beslenir. Birlikte karar alabilmek, bir işi birlikte yapabilmek, bir plan kurup onu hayata geçirebilmek gerekir. Eğer karşındaki kişi her seferinde “sonra yaparız” diyorsa ama o “sonra” hiçbir zaman gelmiyorsa, bu durum seni yalnızlaştırır. Sanki ilişkinin tek yükünü sen taşıyormuşsun gibi hissettirir. Elbette bazen gerçekten uygun bir zaman olmayabilir. Bazen o “sonra” gelir. Ama sürekli erteliyorsa, sorumluluktan kaçıyorsa, seni ve ilişkinizi geri plana atıyorsa, bu durum bir alışkanlığa dönüşmüş olabilir. Ve bu alışkanlık zamanla seni yorar. Hayat paylaşmak, sadece aynı evi, aynı masayı, aynı zamanı paylaşmak değil; aynı sorumluluğu, aynı hayali, aynı kararlılığı da paylaşmaktır. Karşındaki kişi buna hazır değilse, “sonra”ya takılıp kalıyorsa, senin de kendine şu soruyu sorman gerekir: Ben ne zamana kadar bekleyeceğim? Ve o “sonra” hiç gelmeyecekse, ben neyi paylaşıyorum? Bazı cevaplar o kadar açık olur ki, aslında sormana bile gerek kalmaz.