İnsan acıya alışabilir mi?

İnsan acıya alışabilir, çünkü hayat devam ediyor ve biz ne yaşarsak yaşayalım sürüklenip gitmek zorundayız. Başta çok ağır gelir, nefes alamaz gibi oluruz. Ama zaman geçtikçe o acı eskisi kadar keskin batmaz. Tamamen yok olmaz, içimizde bir yerlerde hep kalır ama artık onunla yaşamayı öğreniriz. Bazen “alışmak” demek, acıyı unutmak değil; onunla birlikte yürümeyi öğrenmek demektir. Mesela kalbinde bir yara taşırsın, ilk başta yürürken kanar gibi olur ama sonra o yaranın iziyle, onunla beraber yürümeye devam edersin. Bu, güçlü olduğumuz için değil; insan olmanın, hayatta kalmanın doğal bir parçası olduğu için böyledir. Zihin ve kalp kendini korumaya çalışır.

mesela ben bir ara 5 km her gün koşardım
sonra bir gün 6 ya çıkardım
baktım çok acı çekiyorum
dedim acıya karşı olan bakış açımı değiştirmeliyim
sonra acıya katlanmak yerine kendime acıyı güzelleme yaptırdım
mesela o kadar kötü bir şey olmadığını hatta acının benim için tek iyi şey olduğuna bünyemi inandırdım bir şekilde
sonra 7 oldu
sonra acıya aşk gibi bir duygu gelişti yeminlen
bayağı bir alıştım
en son 9,5 km aralıksız koştuğumda acıyla çiftleşiyordum bir nevi hatta acı olmadan yapamıyordum vücudumun bir yeri eksikmiş gibiydi
yani insan acıya alışabilir evet
bende alışmıştım hatta en son dediğim gibi çektiğim acıyla çiftleşir konuma gelmiştim

İnsan acıya doğrudan alışmaz ama acının yarattığı yükle başa çıkmayı onunla birlikte yaşamayı ve hatta bazen onu dönüştürmeyi öğrenir..