Gerçek huzuru yakalamak ve insanın iç dünyasını rahatsız eden her şeyden kurtulmak daha akıllıca değil midir?

İlahi olanın sürekli mevcut olduğu bir yol her zaman vardır.

Derinden istemelisin.
Bir şeye karar verdiğinde yolun şekillendiğini biliyor muydun?

Allah ne yaptığımızı görmek için bekler ve yolu hazırlar. Kişinin planlarını, eylemlerini, düşüncelerini değiştirdiğini gördüğünde, kullarını gizli dünyadan gönderir ve fırtına dindiğinde ona bir yol açar.
Allah bize karşı iyidir, bizim için en iyisini ister. Bu yüzden, yaşadığınız gibi yaşasanız bile, Allah sizinle ilgilenecektir. İnsanlar size yaptıkları kötülükleri veya iyilikleri sonunda yapabilirler. Sadece Allah, her birimizin ilerlemesine ve yaşamasına izin verir.
İnsanlar insandır, onları suçlayamayız. Bir günden diğerine başkalarını yanlış değerlendirebilir, fikirlerini değiştirebilir veya nedenini anlamadan düşman olabilirler. Ama bilirsiniz ki Allah herkesi anlar :) En kötü düşmanınız bile, güçlü ve zayıf yönleri, sevinçleri ve üzüntüleri, anlayışları ve belirsizlikleri, olanakları ve zorluklarıyla diğerleri gibi bir insandır. Her ruh bir yola bağlıdır, bu yüzden huzur ve bilgeliğin değer yargılarından önce geldiğini söylüyorum, çünkü Allah her şeyi verebilir ve her şeyi kolayca geri alabilir, her şeyi değiştirebilir ve her şeyi kolayca yoluna koyabilir. Bizi sınar ve nasıl tepki vereceğimizi, nasıl davranacağımızı görür. Bunu anlayanlar bir daha asla kimseyi yargılamaz :))

Evet, Allah herkes için en iyisini ister, gerçekten de mesele bu.
Bir keresinde ölümden dönen bir kadının hikayesini dinlemiştim. Epidural yaptırmış ve ikiz doğurmak üzereymiş ama dayanamamış. Bir anlığına bedeninin dışında kalmış ve kendini bile görmüş.
Ruhunun artık hiçbir duygu, hiçbir azap hissetmediğini açıkladı. Ruhu huzur içindeydi, sadece oradaydı. Ve o anda harika bir şey söyledi: Kötü insanlar yoktur, sadece davranışlar vardır ve herkes başkalarının davranışlarıyla sınanır, sadece sabrımızı, empatimizi, daha iyi bir şeye inanıp inanmadığımızı ve her şeyden önce, gelen her şeyin sadece bir sınav olduğunu fark edip tepkilerimizi ve eylemlerimizi görmek için :)
Allah neden iyi şüpheden bahsediyor? Çünkü her şey bazen sadece bir sınavdır.
İnsanlar yargılar ve bunun sabit bir durum olduğuna inanarak fikir oluştururlar :))) ama her şey sürekli değişiyor. Allah öyle diyor, kalplerin halini değiştirir :) Peki insanlar bunu düşünüyor mu?

Aşk ve dostluğun da sınanmadığını mı düşünüyorsunuz? Elbette Allah isterse her şeyi kolaylaştırabilir, ama bazen insanların nasıl tepki vereceğini görmek için kalplerin halini değiştirir.
Bana göre huzur ve bilgelik, sağlıklı bir tarafsızlık içinde kalmamızı, kimseye zarar vermek istemememizi ve herkes için iyiyi hayal etmemizi sağlar, çünkü sonunda bizi sınayan, veren ve mahrum bırakan Allah'tır. Bu konuda neden insan dünyasına girelim ki?
Ne yazık ki, ne kadar tarafsız davranırsak davranalım, her şey yanlış anlaşılmış eylemler olarak algılanacak ve görülecek, bu yüzden nihayetinde Allah'a güvenmeli ve olan her şeyin kader olduğunu kendimize söyleyerek bunu kimseye karşı kullanmamalıyız. Bilgelere ve evliyalara büyük bir hayranlık duyuyorum. Onlar insanlığa dünya gözüyle değil, ruh boyutunda bakarlar. Onlar ilahi olanın gerçek aynasıdır :) Allah'a yakın olanlar merhametlidir, her türlü kötülük ve belaya maruz kalsalar bile, tüm insanlığa karşı iyi ve insani bir kalple kalırlar :)

Şahsen, insanlar beni eleştirdiğinde veya bende kusur bulduğunda, bana zarar vermek istediklerini veya başka bir şey yapmak istediklerini söyleme eğilimindeyim. Kendime bunun sadece katlanılacak bir çile olduğunu söylüyorum :)
Belirli bir şekilde davrandığımda, o kişiyle gülmek, onu asla incitmek istememek için yapıyorum ama mizah bu dünyadan kayboldu, her şey gerçek anlamda algılanıyor :) Yani diyelim ki biri başına gerçek bir zarar gelmeden kötü bir şey görürse, kendi sabrıyla ve kendi vizyonuyla yoluna devam eder. Kendime, insanlara içtenlikle gülümsesek bile, bazılarının yine de onlara zarar vermek istediğimizi söyleme bahanesi bulacağını söylüyorum :) Ama beni sakinleştiren şeyin, kendime bu vizyona sahip olmadığımı söylemek olduğunu biliyorum. Bir keresinde çok komik bir şey yaşadım, biri sahte bir hesapla gelip bana mektup yazdı. Yabancı biriymiş gibi davrandı ama başından beri onun olduğunu biliyordum. Kafamı karıştırmak istercesine konuştu ve saymayacağım bir sürü şey yaptı. Hatta bana olan saygısından dolayı kaçınmayı tercih edeceğim ahlaksız içerikler bile gönderdi. Buna rağmen kendi kendime dedim ki, biraz düşünmesine izin ver, belki de böyle davranmak istediği bir hali vardır. Başka bir sefer aynı kişi yine ileri düzey şeyler yapmaya başladı. Orada da ona ayna tutuyordum ama hep onun bir sınavda olduğunu ve benim de onunla birlikte bir sınavda olduğumu aklımda tutuyordum. Bu yüzden başından sonuna kadar tüm bunları bir sınav olarak gördüm. Bugün bu konuda ne düşünüyorum? Hiçbir şey. Sadece tüm bunların ikimiz için de bir iş olduğunu ve nihayetinde insan olduğumuzu düşünüyordum. Bu yüzden bu olayı parantez içine alıyorum. Hayatta güzel bulduğum şey, Allah'ın bazen bizi zor işlere zorlaması ve bunun en hoş iş olmaması, sadece kendimizi aşmamız ve belirli sınırların ötesine geçmemizdir. Anormal olarak nitelendirebileceğimiz bir durum bile, alıştığımız konforun dışına çıkmamız ilahi planda normaldir.

Eleştiri ve yargılama insanidir :)
Koşulsuz sevgi ilahidir :)
el hmdl

Bir insanın bize yaptığı her şey, iyi ya da kötü, ilahi yönetim çerçevesinde kalır :)
Sonuçta öfkelenmemeliyiz çünkü bunlar kendimizi aşmak için aldığımız dersler ve çabalardır.
Bu kişiye bile iyi dileklerimi iletiyorum, başka bir şey değil. Kendi belirlediği sınırlara göre hareket etti. İnsan ilişkileri, öncelikle nerede olduğumuzu ve hoşgörü ve merhamet seviyemizin ne kadar olduğunu göstermek için vardır.

Son bir söz söyleyeceğim: Ruh, maddi hayatın sabitleştirdiği davranışların ötesinde kutsaldır, her insan içinde Allah'ın her an harekete geçirebileceği bir potansiyel taşır, bu hayatta hiçbir şey doğrusal değildir :))