İçimizdeki yaralar, bizi daha güçlü mü yapar yoksa daha kırılgan mı?

Aslında bu, hem yaşadığımız yaraların derinliğine hem de onlarla nasıl başa çıktığımıza bağlı.
Daha güçlü yapar, çünkü acıdan geçmek insanın dayanıklılığını artırır. Her düştüğümüzde kalkmayı öğreniriz. Yara, bize “artık aynı yerde aynı şekilde incinmemeyi” öğretir. Zamanla empati kurmayı, sabretmeyi, başkalarının da yaralarını fark etmeyi öğreniriz. Daha kırılgan yapar, çünkü her yara bir iz bırakır. Bazen aynı acıyı bir daha yaşamamak için kendimizi geri çekeriz, duvarlar öreriz. O duvarlar bizi korurken aynı zamanda sevgiden, yakınlıktan, cesaretten de uzaklaştırabilir. Yaralarımız hem gücümüzdür hem de hassasiyetimiz. Onlar bizi hem olgunlaştırır hem de insanca kırılabilir kılar. Belki de gerçek güç, kırılganlıkla barışabilmektir.