Sevgiyi nefret maskesiyle gizlemek, onu daha mı güçlü yapar, yoksa öldürür mü?

Sevgi aslında çok hassas bir şey. Onu nefretle kapatmaya çalıştığında, bu sevgi yok olmuyor; sadece yaralanıyor. İçinde birikiyor, ama saf ve temiz kalacağına öfke, kırgınlık, hatta zamanla soğuklukla karışıyor. Yani onu gizlemek, daha güçlü yapmaktan çok yavaş yavaş zehirliyor diyebiliriz. Bir duyguyu bastırmak da öyle. İlk anda sana “güçlüymüşsün, kontrol sende” gibi hissettirebilir. Ama uzun vadede bastırılan şey susmaz, bir yerden kendini hatırlatır. Belki uykularını kaçırır, belki patlamalar yaşatır, belki de içten içe seni tüketir. Duyguyu olduğu gibi yaşamaksa en zor ama en sağlıklı olanıdır. Çünkü bu, kendine dürüst davranmak demektir. Seviyorsan sevdiğini söylemek, kırıldıysan kırıldığını ifade etmek, aslında insanı hafifletir. İçinde saklı kalmadığı için seni yormaz, taşıması kolaylaşır.

Öldürür tabiki de. Burada atlanan bir şey var sadece sevgiyi değil herhangi bir duyguyu gizlemek sadece çevre tarafından güçlü görünmemizi sağlar. Kişi kendisini güçlü göremez o durum da ancak kendisini kandırır. Sen hissetmen gerekeni göstermeyerek hissetmiyorsun o duygu başka şekilde senden çıkıyor ve robot gibi yaşıyorsun duygumuz o an ne ise onu yaşamalıyız. Burada en fazla şunu yapabiliriz duyguları kontrol edebiliriz. Ne fazlası ne azı olması gerektiği kadar yaşar ve gösteririz işte asıl o bize güç verir..