Gerçek mutluluk yalnız başına da mümkün mü, yoksa paylaşılmadan eksik mi kalır?

İnsanın kendiyle barışık olması, iç huzurunu bulması, küçük şeylerden keyif alabilmesi çok değerli. Çünkü eğer kendi başına mutlu olmayı öğrenemezsen, başkalarıyla yaşadığın mutluluk da hep eksik veya bağımlı hissettirebilir. Yalnızken de mutlu olabilmek, sağlam bir temel gibi. Diğer yandan mutluluk çoğu zaman paylaşıldığında büyüyor. Gülüşünü gören bir dost, sevincine ortak olan biri, başarını kutlayan bir aile üyesi... O anda yaşadığın mutluluğun etkisi katlanıyor. İnsan sosyal bir varlık olduğu için, mutluluğun paylaşılması ruhu daha da besliyor. Yani gerçek mutluluk bence yalnızken var olabilen, ama paylaşıldığında güzelleşen bir şey. Kendi içinde mutlu olmayı bilen insan, başkalarıyla mutluluğunu paylaştığında çok daha derin ve kalıcı bir tat alıyor.