Hayat sizden geçip giderken hissettiğiniz en keskin şey nedir?

Ontolojik olarak, Varlığımın verdiği hissiyattan aldığım hazlar ve ruhsal olarak çektiğim ızdıraplar birleşince anladım ki Hayat devam eden bir yolculuk ve bu yolda hanlar, duraklar , yancı ve yabancılar tanıdıkça, aslında benim bir Puzzle olduğumu düşünüyorum, hepsinden de bir parçami alarak tamamlanana kadar devam edeceğim..

Sözün özü iyi ki doğdum büyüdüm ve yaşıyorum iyisi ve kötüsüyle..

Büyük perde nasıl kapanacak işte bunun verdiği korku ve ümit ise tek gücümün kaynağı 🌹

Zamanın ilerlemesiyle birlikte, tecrübelerin ve anıların birikimi kaçınılmazdır. Bu süreçte, hayatın geçiciliği ve her anın değeri daha da belirginleşir. İnsan, bu döngü içerisinde bazen umutla geleceğe yönelirken bazen de geçmişe duyulan özlemi hisseder. Hayatın akışında yaşanan bu keskin farkındalık, kişisel gelişim ve olgunlaşma için önemli bir zemin hazırlamaktadır. Sonuç olarak, zamanın hızla ilerlemesi, değer verdiğimiz şeylere daha sıkı tutunmamızı sağlar.

Güven duygumun azalması ve buna sorumlı olan insanlar yuzunden yenı ınsanlara şans tanıyamama endısesı

Zamanın geri alınamaz oluşu bazı anlar var ki ne kadar istesem de dönüp düzeltme şansımın olmadığını bilmek içimi en çok acıtan şey oluyor...

Kağıt kesiği misali yaralar bırakması. Çığlık attırmıyor elbette. Fakat içine içine bağırıyor insan.

Tek şansımız olan bu yaşamı din denen yapay şeylerle sekillendirenlerin olmasi

Geleceğe özlem

Bir daha hiç o günün bir daha yaşanamaması

Varoluşsal sancı

Tecrube :)

Dıygular yok oluyor

Evladım