Yaşamında neyi yanlış yaptın?

Bazen dönüp geçmişe bakıyorum da, hayatımın en büyük hatası; doğru yerde değil, yanlış insanlarda iyilik aramakmış. Gözlerinin içine bakınca "zararsız" sandığım, birkaç güzel cümleye kanıp "samimi" sandığım insanlar oldu. Onlara içimi açtım, en kırılgan yerimi gösterdim. Dost sandım, yoldaş bildim. Meğer onlar sadece kendi yolunu yürüyormuş, uğradıkları duraklardan biriymişim. Güvenmek... Ne büyük kelime. İnce bir çizgi aslında; ya ruhunu besler ya da zehirler. Ben hep iyi niyetle baktım insanlara. İçimdeki temizlik herkeste var sandım. Kalbim kırıldı ama yine de "herkes aynı değil" deyip yeni yüzlere açıldım. Fakat zamanla öğrendim ki, herkesin kalbi senin kadar geniş değil. Bazıları senin içtenliğini, kendi işine gelen anlarda kullanıyor sadece. Geriye dönüp bakınca şunu anladım: Yanlış kişilere güvenmek, sadece onlara duyduğum inancı değil, kendime olan saygımı da törpülemiş. O yüzden artık herkesin eline tutuşmam, herkesin yükünü omuzlamam. Bu bencillik değil, geç öğrenilmiş bir kendini koruma hali. Keşke demiyorum. Çünkü her düşüş bir ders. Her yanlış insan, kendime daha çok yaklaşmama vesile oldu. Şimdi biliyorum ki, en büyük iyilik kendine karşı dürüst olmak. Ve her güvenilecek yüz, hak etmiyor içindeki temizliği.