Duygular, bağımlılık yaptığı için mi bir şey takıntı haline gelir?

Aslında duygular biz istemediğimiz sürece bizi bağımlı hale dönüştürmez, insanın isterse kendi dur noktası vardır. Kendini koruma içgüdüsünden kaynaklı istemsizce veya kendine bu kadar yüksek dozda duygu beslemek iyi gelmiyorsa kendini geri çekip sınır çizmeyi bilir. Fakat bu bilinçli bireyler için geçerlidir. Olgunluğa erişmemiş kişinin bir kriteri de hedefi de olmaz çoğu zaman o nedenle birine/bir şeylere bağlanmaya dünden heveslidir. Çünkü daha kendiyle başbaşa kalmayı keşfedemediğinden, başkasından medet umar o nedenle maksimum duygularla gider karşıdakine. Eğer umduğunu bulamaz ise yine duyguları en üst seviyede yıkım yaşar. Bu kadar üst seviyede yaşamayı da aşk sandığından karşı taraf istemedikçe daha da takıntı hale gelir ve bağımlılık ortaya çıkar bana kalırsa.

Evet çoğu zaman öyle olur… Duygular, beynimizde güçlü bir bağ ve ödül mekanizması oluşturur; sevgi, arzu veya ilgi hisleri yoğunlaştığında, kişi onları sürekli düşünür ve takıntı hâline gelir. Yani bir şey veya birini düşünmeden duramamak, çoğunlukla bağımlılık yapan o duygusal yoğunluktan kaynaklanır.

Kontrol elinde olduğu sürece bağımlılık yapmaz her duygu. En azından bende öyle, yani yerü geldiğinde zarar verdiğinde anında kesebiliyorum o bağımlılığı. Ama bağımlı yapan şey bir nevi takıntıdır zaten, tehlikeye yol açan..

Duyguları fazla derin yaşamaktan oluyor. Içimizden çıkarana kadar zaman alıyor bu da takıntı gibi görünüyor ama halbuki bu bir iyileşme süreci.
Herkese aynı olmaz bu arada. Bazı insanlar duygularını çok yüzeysel yaşar.