Birine takılı kalır mısınız, yoksa kalbinizi yeni kişilere mi açarsınız?

Bu biraz karakter, biraz da yaşadığın tecrübelerle ilgili bir şey. Bazı insanlar birine takılı kaldığında, onu tamamen içlerinden atana kadar yeni birine kapı açmakta zorlanır. Çünkü zihin sürekli eski kişiye geri döner, kıyaslar yapar, “ya o olsaydı” diye düşünür. Bu hem alışkanlıktan hem de duygusal bağın derinliğinden kaynaklanır. Diğerleri ise kalbini yeni kişilere açarak iyileşir. “Yeni bir enerji, yeni bir hikâye” diyerek geçmişin izlerini silmeye çalışır. Bu, geçmişe saygısızlık değil; hayatın devam ettiğini kabullenmektir. Aslında en sağlıklısı, ne körü körüne takılı kalmak ne de hızlıca yenisine koşmak. Önce duyguyu sindirmek, kendini tanımak; sonra hazır hissettiğinde kalbini açmak.

Takılıp kalmadım yeni kişilere de açmadım galiba ondan sonra yalnızlığı sevdim