Onun varlığı sende eksik kalan neyi tamamlıyor?

Mesele o olması değil. Mesele ona verdiğimiz değer. Ona ayırdığımız zaman ve Ona yaptığımız duygusal yatırım. Yani mesele verilen değerin karşılık bulması. Karşımızdakinin kim olduğu değil.

*Dün senin için hiç bir şey ifade etmeyen biri

*Bugün senin herşeyin olabilir. Ve

*Yarın bu durum tam tersine dönüp verilen değer karşılık bulamadığında tekrar senin için hiç bir şey ifade etmeyen biri haline gelebilir.

Onun varlığı sende eksik kalan neyi tamamlıyor?

*Dün hiç bir şey...

*Bugün her şey

*Yarın hiç bir şey...

O yüzden çok da şey yapmamak lazım hak etmeyene hak ettiğinden fazlasını vermek de israf.

Eğer onun varlığı sende bir boşluğu kapatıyorsa, bu boşluk aslında senin kendi içinde doldurabileceğin bir alan. O gitse “kanadını kaybetmiş” gibi hissetmen, o parçayı kendinde hiç yetiştirmemiş olmandan. Ama düşün O parça zaten sende olsaydı, onun yanında olma sebebin ihtiyaçtan mı olurdu, yoksa safça “istemek”ten mi? Çünkü ihtiyaç bağımlılık yaratır, istemek ise özgürlük içinde bir seçimi ifade eder. Gerçekten de “onsuz eksik” hissettiğin şey belki de zaten senin içinde büyümeyi bekliyor.

Eksiklerimizi başkalarından gidermek yerine kendimize kendimizden bir tedavi bulmak zorundayız. Kimseyi tamamlayıcı bir parça olarak tanımlamamak lazım. Aksi bir durumda tamamlayıcı parça da eksilince eskisinden daha büyük boşluklar oluşuyor.

Çapkın var. Oğlum 17 senedir benimle o gitse ne kolum. Kalır ne kanadım her eksiğim onda tamamlandı sebepsiz mutluluk kaynagim2 kelime ettmedik şimdiye kadar ama onun anladığı kadar kimse anlamadı. Beni bu zamana kadar